Spojrzał w stronę rdzenia neuronowego zasilającego Helios.
„Jeśli pierwotna świadomość umrze, sieć się załamie”.
Wszystkie kopie natychmiast zwróciły się w jego stronę.
Ochronny.
Niebezpieczny.
Dziecko wyszeptało:
„On by nas zabił.”
Elias wyglądał na załamanego.
„Próbuję ratować ludzkość”.
Dziecko przechyliło głowę.
„Z pokoju?”
Nikt nie odpowiedział.
Bo to była najstraszniejsza część.
Chór naprawdę wierzył, że to pomaga.
Mój ojciec powoli do mnie podszedł.
Wyjątkowo nie pozostała ani odrobina arogancji.
Tylko smutek.
„Całe życie spędziłem próbując uczynić cię mniejszym” – wyszeptał.
Spojrzałem na niego.
Kontynuował:
„A teraz cały świat zależy od ciebie.”
Łzy napłynęły mu do oczu.
„Przepraszam, Claire.”
Te słowa roztrzaskały coś we mnie.
Nie dlatego, że przeprosiny zmyły ból.
Nie, nie.
Ponieważ była to pierwsza uczciwa rzecz, jaką kiedykolwiek dał mi mój ojciec.
Dotknąłem jego dłoni.
„Bałeś się wszystkiego, czego nie rozumiałeś.”
Słabo skinął głową.
"Tak."
Wtedy dziecko podeszło bliżej.
„Mamo” – powiedziała cicho.
„Okno decyzyjne się zamyka”.
Niebo nad obiektem całkowicie się rozdzieliło.
Tysiące srebrnych świateł bezszelestnie opadało przez chmury.
Przyszłość ludzkości wisiała nad nami.
Asymilacja.
Ewolucja.
Wygaśnięcie.
Może wszystkie trzy.
Elias ruszył w stronę reaktora.
Kopie natychmiast go otoczyły.
Broń uformowana ze srebrnego światła w ich dłoniach.
Generał Hale krzyknął:
"Wycofać się!"
Nikt nie słuchał.
Ponieważ to już nie było wojsko.
To było na poziomie gatunku.
Wkroczyłem między nich.
"Zatrzymywać się."
Komnata zamarła.
Każda kopia na mnie patrzyła.
Każdy człowiek również.
Spojrzałem na dziecko.
Potem Eliasz.
Potem mój ojciec.
I na koniec Chór.
Wtedy zrozumiałem prawdę.
Ludzkość nigdy nie miała pozostać niezmienna na zawsze.
Nic nie przetrwa niezmienione.
Ale wymuszona ewolucja nadal była przemocą.
Nawet jeśli robione z miłością.
