Podszedłem bliżej do częściowo otwartych drzwi.
Colleen stała w środku.
Wtedy mężczyzna wszedł w pole widzenia.
Moja ręka powędrowała do ust.
Adrian.
Żywy.
Miał na sobie ten sam garnitur, który kupił na nasz ślub.
Nie mogłem się ruszyć.
Przez jedną straszną sekundę mój umysł odrzucił to, co pokazywały mi oczy.
„Czy wszystko wygląda w porządku?” zapytał.
Colleen poprawił krawat.
„Wyglądasz idealnie.”
Adrian się uśmiechnął.
„Dobrze. Nie chcę, żeby dziś coś poszło nie tak.”
Cofnęłam się, zanim którykolwiek z nich mnie zauważył.
Moje serce waliło tak mocno, że aż trudno było to usłyszeć.
Trzy miesiące wcześniej byłam na pogrzebie Adriana, wierząc, że nigdy więcej nie usłyszę jego głosu.
Teraz żył.
Jego matka wiedziała.
I obydwoje pozwolili mi go opłakiwać.
Odwróciłam się i pobiegłam.
Ledwo doszłam do toalety, a już zaczęłam płakać.
Zamknęłam drzwi i płakałam, aż zaczęło boleć mnie oddychanie.
Wtedy zadzwonił mój telefon. Dzwoniła moja asystentka.
„Meredith? Koordynator cię szuka. Zaraz zaczynają.”
Spojrzałem w lustro.
Moje oczy były opuchnięte. Tusz do rzęs rozmazał się.
„Meredith? Wszystko w porządku?”
"NIE."
„Chcesz, żebym przejął kontrolę?”
Pomyślałem o Adrianie.
Żywy. Uśmiechnięty.
Przygotowywałam się do kolejnego ślubu, podczas gdy ja spędziłam trzy miesiące na żałobie po nim.
"NIE."
„Jesteś pewien?”
Wytarłam twarz i podniosłam swoją odznakę kwiaciarni.
I nagle wiedziałem, co muszę zrobić.
