Stałam przed lustrem jeszcze przez kilka sekund, ręce wciąż mi drżały.

Część mnie chciała odejść.

Druga część chciała odnaleźć Adriana i zażądać odpowiedzi.

Ale żadne z nich nie wydawało się już możliwe.

Widział, jak go grzebałem.

Jego matka trzymała mnie za rękę, gdy płakałam.

Ktoś zorganizował pogrzeb.

Ktoś zakopał trumnę.

Ludzie przynosili jedzenie do mojego mieszkania i siadali obok mnie, podczas gdy ja wpatrywałam się w ściany.

Adrian na to wszystko pozwalał.

A teraz brakowało mu 20 minut, żeby poślubić kolejną kobietę.

Zmyłam tusz do rzęs spod oczu i wyszłam z toalety.

Moja asystentka, Kendra, znalazła mnie w pobliżu korytarza służbowego.

Spojrzała na mnie zmarszczonym czołem.

"Co się stało?"

„Chcę, żebyś coś dla mnie zrobił.”

"Wszystko."

„Zostań przy kwiatach. Nie pozwól nikomu ruszać kompozycji.”

Ona mnie studiowała.

„Meredith, przerażasz mnie.”

"Ja wiem."

„Czy mam zadzwonić do kogoś, żeby nam pomógł?”

"Jeszcze nie."

Skierowałem się w stronę miejsca ceremonii.

Goście już siedzieli.

Prawie nikogo nie rozpoznałem.

To bolało bardziej niż się spodziewałem.

Adrian w pewnym sensie zbudował sobie inne życie, jednocześnie całkowicie odcinając mnie od niego.

Potem zobaczyłem Juliana.

Stał blisko ostatniego rzędu.

Na chwilę poczułem ulgę.

Julian mógłby to wyjaśnić.

Szybko przeszedłem przez pokój.

"Juliański."

Odwrócił się.

Cała twarz mu odpłynęła.

Ta reakcja powiedziała mi wszystko.

„Wiedziałeś.”