Usiadłem obok łóżeczka i czekałem.
10:16.
Cisza.
10:20.
Nic.
10:30.
Nadal nic.
Tego wieczoru Daniel wrócił do domu wcześniej.
Maya wysłała mu nagrania.
Wszystkie.
Stał w kuchni, podczas gdy ja podgrzewałam butelkę.
„Słuchałem” – powiedział.
Nie odwróciłem się.
"Dobra."
"Miałeś rację."
"Tak."
Przełknął ślinę.
„Nigdy nie powinnam była mówić, że masz halucynacje.”
"Nie użyłeś dokładnie tego słowa."
"Pomyślałem."
To sprawiło, że na niego spojrzałem.
Wydawał się wyczerpany.
Wyjątkowo było mi to obojętne.
„Byłam trzy tygodnie po porodzie” – powiedziałam. „Mówiłam ci, że ktoś celowo utrudnia mi życie, a twoim pierwszym odruchem było pytanie, czy mój mózg działa”.
"Przepraszam."
„Teraz żałujesz, bo Maya stworzyła arkusz kalkulacyjny, a sześciu sąsiadów mnie poparło”.
Daniel spuścił wzrok.
