Mój mąż powiedział, że czuje się „zbyt chory”, żeby nakładać mi krem ​​przeciwsłoneczny na plecy – potem zobaczyłam, jak naciera nim swoją szefową, a nasz syn sprawił, że tego pożałował

Westchnął dramatycznie. „Claire, powiedziałem, że źle się czuję. Muszę wejść do wody i się ochłodzić”.

Powstrzymałam się od odpowiedzi i wykręciłam rękę za siebie, rozmazując krem ​​przeciwsłoneczny wszędzie, gdzie mogłam sięgnąć palcami.

Potem przybyła Lauren.

„Lauren! Pozwól, że wezmę twoją torbę.”

Przechadzała się po piasku w prześwitującej sukience narzuconej na drogi biały kostium kąpielowy, wyglądając na opaloną, opanowaną i całkowicie nietkniętą upałem. Jej ciemne włosy były związane w luźny kok, a duże okulary przeciwsłoneczne zasłaniały połowę jej twarzy.

Ból głowy Ryana zdawał się ustępować sam. Opuścił rękę, usiadł i wstał tak szybko, że krzesło zaskrzypiało.

„Lauren! Pozwól, że wezmę twoją torbę.”

Potem uśmiechnęła się do niego.

Pięć minut wcześniej widział, jak zmagam się z naszą chłodziarką.

Lauren podała go z rozbawionym śmiechem. Kiedy Ryan położył go pod naszym parasolem, zdjęła okulary przeciwsłoneczne, żeby zetrzeć ziarenko piasku z jednego szkła.

Jej wzrok był bystrzejszy, niż się spodziewałem — chłodny, uważny, jednym, miarowym spojrzeniem ogarniał Ryana, mnie i górę zapasów u moich stóp.

Potem uśmiechnęła się do niego.

„Widzisz, mamo? Tata pomaga.”

Wtedy wydawało mi się, że jest zainteresowana, a nawet zaintrygowana. Kobieta, która dostrzegała aż tyle, pomyślałem, z pewnością dostrzegłaby czarującego, uważnego mężczyznę, którym Ryan postanowił się stać.

Mason szybko wyskoczył z wody i pociągnął mnie za rękę. „Widzisz, mamo? Tata pomaga”.

"Widzę."

Lauren znów się zaśmiała i wspomniała, że ​​zapomniała posmarować ramiona kremem z filtrem przeciwsłonecznym.

Spojrzałam na niego.

Ryan złapał naszą butelkę zanim zdążyłam się zorientować.

„Spłoniesz” – powiedział. „Odwróć się. Zajmę się twoimi plecami”.

Spojrzałam na niego.

Jego uśmiech zniknął.

Starannie rozprowadził krem ​​z filtrem na jej ramionach, dwukrotnie pytając, czy nie pominął jakiegoś miejsca.

Kiedy Lauren powiedziała, że ​​słońce świeci jej w oczy, przysunął nasz parasol bliżej niej, pozostawiając połowę mojego krzesła odsłoniętą.

Potem przyniósł jej lodowaty napój z chłodziarki, którą niosłem przez plażę.

„Pomyślałam, że źle się czujesz” – powiedziałam cicho, gdy wrócił.

Ryan przewrócił oczami.

Jego uśmiech zniknął.

„Nie zawstydzaj mnie. Ona jest moją szefową.”

„Więc byłeś zbyt chory, żeby dotykać moich pleców, ale nie masz nic przeciwko temu, żeby masować jej?”

Poczułem, że moja twarz płonie mocniej niż odsłonięte ramiona.

Ryan przewrócił oczami. „Właśnie dlatego nienawidzę zabierać cię na firmowe imprezy! Przestań być zazdrosny. Zawsze przesadzasz”.

Poczułem, że moja twarz płonie mocniej niż odsłonięte ramiona.

Rozmowy wokół nas ucichły, by po chwili powrócić z rozmysłem i wesołością. Lauren założyła okulary przeciwsłoneczne, ale jej głowa była przechylona w naszą stronę.