„Dam radę” – powiedział, choć jego twarz poróżowiała z wysiłku.
Kiedy Ryan pojawił się w pierwszej koszuli, zdążyliśmy już załadować wszystko do bagażnika.
Przy każdym kroku chłodziarka uderzała mnie w kolano.
Firma zarezerwowała odcinek plaży poza publicznym parkingiem. Ryan zaczął nieść złożony koc piknikowy.
Po pięćdziesięciu jardach wsunął mi koc pod pachę, bo potrzebował wolnej ręki, żeby sprawdzić wiadomość.
Przy każdym kroku chłodziarka uderzała mnie w kolano.
Przed nami Ryan poruszał się z zadziwiającą szybkością.
„Chodź, Claire” – zawołał, cofając się o kilka kroków. „Wszyscy już tu są”.
Mason zauważył moje zmagania i wsunął piłkę pod brodę.
Wpatrywałem się w niego. Poprzedniego lata, na tej samej plaży, zatrzymał się dwa razy między parkingiem a wodą, narzekając, że chodzenie po piasku wymaga „dwa razy więcej energii na połowę dystansu”. Teraz przeszedł go jak człowiek zbliżający się do oazy.
Mason zauważył moje zmagania i wsunął piłkę pod brodę.
„Mogę wziąć koc, mamo.”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, ostrożnie wyciągnął go spod mojej pachy i zarzucił sobie na ramię. Ciągnął się za nim, zbierając piasek.
„Wydaje się, że twój ojciec jest chętny.”
Ryan odwrócił się i gestem dał nam znak, żebyśmy szli dalej.
„Twój ojciec wydaje się chętny” – mruknąłem.
Mason uśmiechnął się, poprawiając koc. „Obiecał, że się poprawi”.
Determinacja Ryana trwała aż do momentu, gdy dotarliśmy do stołów piknikowych.
„Uważaj. To prawie brzmiało jak narzekanie.”
W tym momencie jego granatowa koszula oblepiała mu plecy, a energiczny krok, którym szedł przez plażę, zmienił się w męczące szuranie.
„Kto wpadł na pomysł, żeby ustawić stoły tak daleko od parkingu?” – mruknął. „I dlaczego nie ma tu cienia?”
Postawiłem chłodziarkę obok pustego krzesła. „Uważaj. To prawie zabrzmiało jak narzekanie”.
„Dokonuję obserwacji.”
„Czy piasek jest nadal za piaszczysty?”
„Tym razem tata poradził sobie o wiele lepiej”.
Spojrzał na mnie, ale Mason uśmiechnął się szeroko i postawił swoje wiadro obok mojego.
„Tym razem tata poradził sobie o wiele lepiej” – powiedział.
Ryanowi udało się uśmiechnąć lekko. „Dziękuję, kolego. Przynajmniej ktoś docenia twój wysiłek”.
„Ryan, mógłbyś mnie zakryć? Nie mogę sięgnąć do środka.”
Kiedy w końcu usiadłam, byłam spocona i wyczerpana. Mason pobiegł w stronę wody, a ja zdjęłam narzutkę, żeby posmarować się kremem z filtrem. Ryan padł pod parasolem, zasłaniając oczy przedramieniem.
„Ryan, mógłbyś mnie zakryć? Nie mogę sięgnąć do środka.”
On ledwo na mnie spojrzał.
„Serio? Czuję się okropnie w tym upale. Głowa mi pęka.”
„Ale to zajmie dziesięć sekund”.
Potem przybyła Lauren.
