Mój mąż powiedział, że czuje się „zbyt chory”, żeby nakładać mi krem ​​przeciwsłoneczny na plecy – potem zobaczyłam, jak naciera nim swoją szefową, a nasz syn sprawił, że tego pożałował

„Więc byłeś zbyt chory, żeby dotykać moich pleców, ale nie masz nic przeciwko temu, żeby masować jej?”

Ryan zdawał się zapomnieć o wszystkich lekcjach, z powodu których kpił ze mnie za to, że uczę naszego syna. Co gorsza, właśnie pokazał Masonowi, że dobre traktowanie kobiety to sztuka.

Ryan nie zauważył Masona stojącego kilka stóp dalej. Zaufanie zniknęło z jego twarzy. Słyszał wszystko.

Przez następne dwadzieścia minut Mason prawie się nie odzywał. Siedział obok naszej torby plażowej, grzebając w niej, jakby szukał jednej ze swoich zabawek. Nie zwróciłem na to uwagi.

„Przynieś mi coś zimnego. Piekę się.”

Byłam zbyt zajęta udawaniem, że nie zauważam spojrzeń współpracowników Ryana. Jego wybuch wciąż dźwięczał mi w uszach, każde słowo wyostrzone przez zażenowanie, o które mnie oskarżył.

Przez lata uczyłem Masona, że ​​dobre maniery zaczynają się od życzliwości, a Ryan właśnie pokazał, że uprzejmość można włączyć, gdy jest się szefem, i wyłączyć, gdy jest się żoną.

Tymczasem Ryan wygodnie rozłożył się na leżaku, a Lauren i kilku współpracowników stanęło w pobliżu.

"Pomogę tacie."

„Claire!” zawołał. „Przynieś mi coś zimnego. Piekę się”.

Kilka osób zamilkło. Lauren zacisnęła usta, choć Ryan tego nie zauważył.

Zanim zdążyłem się ruszyć, Mason nagle złapał mnie za ramię.

"Pomogę tacie."

Coś w jego głosie kazało mi się odwrócić. Wziął coś i podszedł prosto do Ryana.

Wszystkie głowy się odwróciły.

To było jego żółte wiadro, wypełnione po brzegi lodowatą wodą z chłodziarki. Mason niósł je ostrożnie obiema rękami, z tym samym poważnym wyrazem twarzy, z jakim przytrzymywał mi drzwi.

Kilka sekund później krzyk mojego męża rozległ się po plaży.

Wszystkie głowy się odwróciły.

Woda spływała z włosów Ryana i przesiąkała granatową koszulę, którą wybierał przez pół poranka. Kostka lodu zsunęła się po jego piersi i wylądowała na krześle.

"Uczę cię dobrych manier, tato."

Ryan zerwał się na równe nogi i z przerażeniem spojrzał na naszego syna.

"Co ty, do cholery, robisz?" krzyknął.

Mason spojrzał na niego spokojnie.

"Uczę cię dobrych manier, tato."

„Maniery?” Ryan otarł wodę z twarzy. „Wylałeś na mnie wiadro na oczach wszystkich!”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Lauren wyszła zza niego.

„Przykro mi z tego powodu” – dodał szybko, zwracając się do współpracowników. „On wie lepiej. Claire, czy mogłabyś mu wyjaśnić, jak bardzo to jest niedopuszczalne?”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Lauren wyszła zza niego. Przykucnęła przed Masonem, zrównując się z nim.

„Dlaczego to zrobiłeś?” zapytała.

Lauren powoli wstała i zdjęła okulary przeciwsłoneczne.

Mason mocniej ścisnął wiadro.