„Mój 76-letni dziadek codziennie zabierał mnie do lasu i kazał mi rozbierać się niemal do połowy naga. Ale pewnego dnia moja mama potajemnie poszła za nami i usłyszała dziwne krzyki dobiegające z głębi lasu. Kiedy podeszła bliżej i zobaczyła, co tak naprawdę tam robiliśmy, jej serce nie wytrzymało. Upadła na kolana i wybuchnęła płaczem…”

Za dużym drzewem stała stara drewniana ławka.

Obok ławki siedziała kobieta na wózku inwalidzkim.

Mama zamarła.

— Kto… kto to jest?

Kobieta podniosła głowę.

— Sarah?

Twarz mojej mamy pobladła jak ściana.

— O mój Boże… Mary?

Mary była najlepszą przyjaciółką mojej mamy od dzieciństwa.

Dwadzieścia pięć lat wcześniej były razem w tym samym lesie, kiedy nagła powódź spowodowała gwałtowny wzrost poziomu wody w strumieniu.

Moja mama poślizgnęła się, a Mary próbowała jej pomóc.

Podczas tamtego wypadku Mary doznała poważnych obrażeń i przez kolejne lata miała ogromne trudności z chodzeniem.

Mama obwiniała się za wszystko, co się wydarzyło.

Rodzina Mary przeprowadziła się do innego miasta i obie przyjaciółki nigdy więcej się nie zobaczyły.

Dziadek odezwał się ze łzami w oczach:

— Trzy miesiące temu przypadkiem spotkałem Mary. Powiedziała mi, że od lat marzyła o ponownym spotkaniu z Sarah, ale nigdy nie potrafiła się na to zdobyć. Wtedy przypomniałem sobie o tym miejscu.

Cicho dodałam:

— Mamo, Mary chciała wrócić do ławki, na której kiedyś razem siadałyście. Ale stara ścieżka była zablokowana.

Dziadek wskazał drewnianą przeprawę, którą zbudowaliśmy.