Odwróciłam się.
Moja mama stała między drzewami, a po jej policzkach spływały łzy.
Pobiegła w naszą stronę.
— Emily, nigdy więcej niczego przede mną nie ukrywaj!
Ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, dziadek odwrócił się w stronę przeciwległego brzegu strumienia.
— Sarah, najpierw spójrz tam…
Obie spojrzałyśmy we wskazanym kierunku.
Mama wbiegła do strumienia, chwyciła mnie za rękę i stanęła między mną a dziadkiem.
— Emily, idziesz ze mną. Natychmiast!
Próbowałam coś powiedzieć.
— Mamo, poczekaj…
— Nie! Wszystko słyszałam!

Dziadek powoli podszedł do nas.
— Sarah, źle to zrozumiałaś.
— Więc mi to wyjaśnij! Dlaczego tu jesteście? Dlaczego moja córka codziennie wraca do domu, trzęsąc się ze strachu?
Dziadek wskazał przeciwległy brzeg.
