Kiedy stałam obok niego, ogłosił, że moje zwolnienie było bezpodstawne.
Publicznie mnie przeprosił, wyjaśnił, że zdobyłam stanowisko dzięki własnym umiejętnościom, i obiecał niezależne dochodzenie w sprawie postępowania kierowników.
Następnie zdjął nasze zdjęcie z drzwi.
— To zdjęcie należy do Margaret tak samo jak do mnie — powiedział. — I nie miałem prawa go wywieszać bez jej zgody.
Po raz pierwszy od dwóch dni poczułam, że ktoś traktuje mnie z szacunkiem.
Przyjęłam jego przeprosiny, ale nie wróciłam do firmy.
Zamiast tego znalazłam inną pracę.
Przez kilka tygodni Richard i ja prawie ze sobą nie rozmawialiśmy.
Aż pewnego wieczoru zadzwonił.
— Margaret, czy miałabyś ochotę zjeść ze mną kolację? Bez tajemnic. Bez oczekiwań. Po prostu kolacja.
Ku własnemu zaskoczeniu powiedziałam „tak”.
Po pierwszej kolacji przyszła kolejna.
Potem były spacery, rozmowy i spokojne popołudnia nad jeziorem.
Odkryłam człowieka, który uwielbiał starą muzykę, opowiadał okropne dowcipy i w każdą niedzielę rano karmił kaczki.
Nigdy nie próbował imponować mi swoimi pieniędzmi.
A kiedy mówiłam, zawsze uważnie słuchał.
