Mój 68-letni szef zwolnił mnie na oczach wszystkich pracowników. Dwie godziny później zadzwonił i wyszeptał: „Załóż swoją najpiękniejszą sukienkę i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nikomu o tym nie mów”. Kiedy przyjechałam, objął mnie ramieniem i poprosił o wspólne zdjęcie. Oboje się uśmiechaliśmy… Ale następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego gabinetu, a wszyscy zaniemówili…

Kiedy stałam obok niego, ogłosił, że moje zwolnienie było bezpodstawne.

Publicznie mnie przeprosił, wyjaśnił, że zdobyłam stanowisko dzięki własnym umiejętnościom, i obiecał niezależne dochodzenie w sprawie postępowania kierowników.

Następnie zdjął nasze zdjęcie z drzwi.

— To zdjęcie należy do Margaret tak samo jak do mnie — powiedział. — I nie miałem prawa go wywieszać bez jej zgody.

Po raz pierwszy od dwóch dni poczułam, że ktoś traktuje mnie z szacunkiem.

Przyjęłam jego przeprosiny, ale nie wróciłam do firmy.

Zamiast tego znalazłam inną pracę.

Przez kilka tygodni Richard i ja prawie ze sobą nie rozmawialiśmy.

Aż pewnego wieczoru zadzwonił.

— Margaret, czy miałabyś ochotę zjeść ze mną kolację? Bez tajemnic. Bez oczekiwań. Po prostu kolacja.

Ku własnemu zaskoczeniu powiedziałam „tak”.

Po pierwszej kolacji przyszła kolejna.

Potem były spacery, rozmowy i spokojne popołudnia nad jeziorem.

Odkryłam człowieka, który uwielbiał starą muzykę, opowiadał okropne dowcipy i w każdą niedzielę rano karmił kaczki.

Nigdy nie próbował imponować mi swoimi pieniędzmi.

A kiedy mówiłam, zawsze uważnie słuchał.