Mój 68-letni szef zwolnił mnie na oczach wszystkich pracowników. Dwie godziny później zadzwonił i wyszeptał: „Załóż swoją najpiękniejszą sukienkę i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nikomu o tym nie mów”. Kiedy przyjechałam, objął mnie ramieniem i poprosił o wspólne zdjęcie. Oboje się uśmiechaliśmy… Ale następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego gabinetu, a wszyscy zaniemówili…

Mężczyzna stojący przede mną był ode mnie starszy o czterdzieści trzy lata.

Był bogaty, wpływowy i jeszcze wczoraj był moim pracodawcą.

— Chcesz powiedzieć, że mnie kochasz?

- NIE.

Przełknął ślinę.

— Powiesiłem to zdjęcie na drzwiach, ponieważ chciałem, żeby wszyscy wiedzieli, że nie zamierzam już ukrywać swoich uczuć. Ale powinienem był najpierw zapytać cię o zgodę. Znowu popełniłem błąd.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

— Czego właściwie ode mnie oczekujesz?

Głos Richarda drżał.

— Chciałbym mieć szansę poznać cię poza tym biurem. A jeśli pewnego dnia ty również mogłabyś mnie pokochać, poprosiłbym cię o rękę.

Poczułam, jakby ziemia usunęła mi się spod nóg.

— Chcesz się ze mną ożenić?

— Tak. Ale tylko wtedy, jeśli naprawdę będziesz tego chciała.

Pokręciłam głową.

— Richard, nie możesz oczekiwać, że po tym wszystkim podejmę taką decyzję!

— Nie oczekuję — odpowiedział. — Chcę, żebyś żyła własnym życiem. I mam nadzieję, że pewnego dnia mi wybaczysz.

Wtedy zrobił coś, czego zupełnie się nie spodziewałam.

Otworzył drzwi gabinetu i poprosił wszystkich pracowników o zebranie się.