Mężczyzna stojący przede mną był ode mnie starszy o czterdzieści trzy lata.
Był bogaty, wpływowy i jeszcze wczoraj był moim pracodawcą.
— Chcesz powiedzieć, że mnie kochasz?
- NIE.
Przełknął ślinę.
— Powiesiłem to zdjęcie na drzwiach, ponieważ chciałem, żeby wszyscy wiedzieli, że nie zamierzam już ukrywać swoich uczuć. Ale powinienem był najpierw zapytać cię o zgodę. Znowu popełniłem błąd.
Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
— Czego właściwie ode mnie oczekujesz?
Głos Richarda drżał.
— Chciałbym mieć szansę poznać cię poza tym biurem. A jeśli pewnego dnia ty również mogłabyś mnie pokochać, poprosiłbym cię o rękę.
Poczułam, jakby ziemia usunęła mi się spod nóg.
— Chcesz się ze mną ożenić?
— Tak. Ale tylko wtedy, jeśli naprawdę będziesz tego chciała.
Pokręciłam głową.
— Richard, nie możesz oczekiwać, że po tym wszystkim podejmę taką decyzję!
— Nie oczekuję — odpowiedział. — Chcę, żebyś żyła własnym życiem. I mam nadzieję, że pewnego dnia mi wybaczysz.
Wtedy zrobił coś, czego zupełnie się nie spodziewałam.
Otworzył drzwi gabinetu i poprosił wszystkich pracowników o zebranie się.
