Stopniowo zaczęłam rozumieć, że mężczyzna, którego bałam się po utracie pracy, nie był tym samym człowiekiem, którego teraz poznawałam.
Richard popełnił poważne błędy. Ale wziął za nie odpowiedzialność i widziałam, jak bardzo starał się stać lepszym człowiekiem.
Sześć miesięcy później to ja zaprosiłam go nad to samo jezioro.
Miałam na sobie krótką białą sukienkę z naszego wspólnego zdjęcia.
Kiedy przyjechał, stałam przy drewnianym ogrodzeniu, trzymając w dłoniach małą oprawioną fotografię.
Rozpoznał ją natychmiast.
— Nasze zdjęcie — wyszeptał.
Uśmiechnęłam się.
— Pamiętasz, co mi tutaj powiedziałeś?
— Że zasługujesz na poznanie prawdy?
— A co powiedziałeś mi następnego ranka?
Richard spuścił wzrok.
— Że cię kocham.
Wzięłam go za rękę.
— Richard, wtedy się bałam. Nie z powodu twojego wieku, ale dlatego, że nie wiedziałam, czy mogę ci zaufać.
Jego oczy wypełniły się łzami.
— A teraz?
— Teraz cię znam. Nie bogatego dyrektora. Nie człowieka, który popełnił straszny błąd. Po prostu Richarda.
Delikatnie ścisnął moją dłoń.
Uśmiechnęłam się przez łzy.
— I zakochałam się w tym człowieku.
Richard zakrył usta dłonią.
— Margaret… mówisz poważnie?
Skinęłam głową.
