Mój 68-letni szef zwolnił mnie na oczach wszystkich pracowników. Dwie godziny później zadzwonił i wyszeptał: „Załóż swoją najpiękniejszą sukienkę i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nikomu o tym nie mów”. Kiedy przyjechałam, objął mnie ramieniem i poprosił o wspólne zdjęcie. Oboje się uśmiechaliśmy… Ale następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego gabinetu, a wszyscy zaniemówili…

Stopniowo zaczęłam rozumieć, że mężczyzna, którego bałam się po utracie pracy, nie był tym samym człowiekiem, którego teraz poznawałam.

Richard popełnił poważne błędy. Ale wziął za nie odpowiedzialność i widziałam, jak bardzo starał się stać lepszym człowiekiem.

Sześć miesięcy później to ja zaprosiłam go nad to samo jezioro.

Miałam na sobie krótką białą sukienkę z naszego wspólnego zdjęcia.

Kiedy przyjechał, stałam przy drewnianym ogrodzeniu, trzymając w dłoniach małą oprawioną fotografię.

Rozpoznał ją natychmiast.

— Nasze zdjęcie — wyszeptał.

Uśmiechnęłam się.

— Pamiętasz, co mi tutaj powiedziałeś?

— Że zasługujesz na poznanie prawdy?

— A co powiedziałeś mi następnego ranka?

Richard spuścił wzrok.

— Że cię kocham.

Wzięłam go za rękę.

— Richard, wtedy się bałam. Nie z powodu twojego wieku, ale dlatego, że nie wiedziałam, czy mogę ci zaufać.

Jego oczy wypełniły się łzami.

— A teraz?

— Teraz cię znam. Nie bogatego dyrektora. Nie człowieka, który popełnił straszny błąd. Po prostu Richarda.

Delikatnie ścisnął moją dłoń.

Uśmiechnęłam się przez łzy.

— I zakochałam się w tym człowieku.

Richard zakrył usta dłonią.

— Margaret… mówisz poważnie?

Skinęłam głową.