Przez kilka sekund żadne z nas się nie odzywało.
W końcu wskazałam drzwi.
— A zdjęcie? Dlaczego powiesiłeś je przed swoim gabinetem?
Richard zawahał się.
— Ponieważ wczoraj, kiedy staliśmy razem nad jeziorem, zrozumiałem, że nie mogę dłużej ukrywać swoich uczuć.
Patrzyłam na niego zdumiona.
— Jakich uczuć?
Powoli wstał.
— Margaret, mam sześćdziesiąt osiem lat. Ty masz dwadzieścia pięć. Od miesięcy próbuję przekonać samego siebie, że to, co czuję, jest niemożliwe.
— Richard…
— Wiem, o czym myślisz. I wiem, jak niewłaściwe było moje zachowanie. Ale gdzieś po drodze zakochałem się w tobie.
Nie mogłam się poruszyć.

