Mój 68-letni szef zwolnił mnie na oczach wszystkich pracowników. Dwie godziny później zadzwonił i wyszeptał: „Załóż swoją najpiękniejszą sukienkę i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nikomu o tym nie mów”. Kiedy przyjechałam, objął mnie ramieniem i poprosił o wspólne zdjęcie. Oboje się uśmiechaliśmy… Ale następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego gabinetu, a wszyscy zaniemówili…

Przez kilka sekund żadne z nas się nie odzywało.

W końcu wskazałam drzwi.

— A zdjęcie? Dlaczego powiesiłeś je przed swoim gabinetem?

Richard zawahał się.

— Ponieważ wczoraj, kiedy staliśmy razem nad jeziorem, zrozumiałem, że nie mogę dłużej ukrywać swoich uczuć.

Patrzyłam na niego zdumiona.

— Jakich uczuć?

Powoli wstał.

— Margaret, mam sześćdziesiąt osiem lat. Ty masz dwadzieścia pięć. Od miesięcy próbuję przekonać samego siebie, że to, co czuję, jest niemożliwe.

Zabrakło mi tchu.

— Richard…

— Wiem, o czym myślisz. I wiem, jak niewłaściwe było moje zachowanie. Ale gdzieś po drodze zakochałem się w tobie.

Nie mogłam się poruszyć.