Mój 68-letni szef zwolnił mnie na oczach wszystkich pracowników. Dwie godziny później zadzwonił i wyszeptał: „Załóż swoją najpiękniejszą sukienkę i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nikomu o tym nie mów”. Kiedy przyjechałam, objął mnie ramieniem i poprosił o wspólne zdjęcie. Oboje się uśmiechaliśmy… Ale następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego gabinetu, a wszyscy zaniemówili…

— Kiedy trzy lata temu złożyłaś podanie o pracę, natychmiast rozpoznałem twoje nazwisko. Chciałem ci pomóc, ale twoja matka kazała mi obiecać, że nigdy nie będę traktował cię w sposób uprzywilejowany.

Otarłam policzki.

— Więc zatrudniłeś mnie ze względu na nią?

— Nie. Sama zasłużyłaś na to stanowisko. Dopilnowałem jedynie, żeby twoja kandydatura została uczciwie rozpatrzona.

Wtedy wyraz jego twarzy się zmienił.

— Margaret, jest jeszcze coś.

Poczułam ucisk w żołądku.

— W zeszłym miesiącu dowiedziałem się, że dwóch członków kierownictwa planowało cię zwolnić. Uważali, że jesteś traktowana wyjątkowo ze względu na nasze powiązania.

Pokręciłam głową.

— Ale przecież nikt nie wiedział o mojej mamie!

— Ktoś odkrył naszą wspólną przeszłość. Przygotowywali się do oskarżenia cię o korzystanie z protekcji.

— I dlatego mnie zwolniłeś?

Richard spuścił wzrok ze wstydu.

— Wpadłem w panikę. Pomyślałem, że jeśli zwolnię cię, zanim oskarżenia zostaną ujawnione, zdołam ochronić twoją reputację, dopóki nie wyjaśnię sprawy. Zamiast tego strasznie cię skrzywdziłem.

Wstałam.

— Mogłeś mi powiedzieć! Mogłeś mnie obronić!

— Wiem. I bardzo cię za to przepraszam.