— Margaret, jest coś związanego z twoją przeszłością, o czym wiem od wielu lat. Coś, co powinienem był powiedzieć ci już dawno temu.
Uśmiech zniknął z mojej twarzy.
— O czym ty mówisz?
Jego oczy wypełniły się łzami.
— Jutro rano zrozumiesz, dlaczego musiałem cię zwolnić.
Nie chciał powiedzieć nic więcej.
Tej nocy prawie nie spałam.
Następnego ranka wróciłam do firmy, żeby zabrać pozostałe rzeczy.
Ale coś było bardzo nie w porządku.
Przed gabinetem Richarda zebrało się prawie trzydziestu pracowników. Niektórzy wyglądali na zszokowanych. Inni szeptali między sobą.
I wtedy to zobaczyłam.
Nasze wspólne zdjęcie znad jeziora wisiało na drzwiach jego gabinetu.
Bezpośrednio pod nim znajdowało się pięć słów, na widok których serce niemal przestało mi bić.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, Richard wyszedł z gabinetu, chwycił mnie za rękę i powiedział:
— Margaret, nadszedł czas, żebyś dowiedziała się, kim naprawdę jesteś.
A kiedy w końcu wyjawił mi prawdę, nie mogłam przestać płakać…

