Richard stał przede mną, a jego oczy były pełne łez.
— Margaret, nadszedł czas, żebyś dowiedziała się, kim naprawdę jesteś.
Patrzyłam na niego osłupiała.
— O czym ty mówisz? Co moja przeszłość ma wspólnego z tym zdjęciem?
Zamiast odpowiedzieć, Richard odwrócił się do pracowników zgromadzonych na korytarzu.
— Proszę wszystkich o powrót na swoje stanowiska. Margaret i ja musimy porozmawiać na osobności.
Poszłam za nim do gabinetu, czując, jak serce wali mi w piersi.
Gdy tylko zamknął drzwi, zażądałam wyjaśnień.
— Wczoraj mnie zwolniłeś. Potem zaprosiłeś mnie nad jezioro, poprosiłeś o wspólne zdjęcie, a teraz wywiesiłeś je tak, żeby wszyscy mogli je zobaczyć. Znowu próbujesz mnie upokorzyć?
Richard powoli opadł na fotel.
— Nie, Margaret. Próbuję naprawić coś, co powinienem był naprawić wiele lat temu.
— Więc wreszcie mi powiedz!
Spojrzał na mnie uważnie.
— Pamiętasz, jak twoja matka, Catherine, opowiadała ci o mężczyźnie, który pomógł jej, kiedy byłaś mała?
Zamarłam.
