Mój 68-letni szef zwolnił mnie na oczach wszystkich pracowników. Dwie godziny później zadzwonił i wyszeptał: „Załóż swoją najpiękniejszą sukienkę i spotkaj się ze mną nad jeziorem. Nikomu o tym nie mów”. Kiedy przyjechałam, objął mnie ramieniem i poprosił o wspólne zdjęcie. Oboje się uśmiechaliśmy… Ale następnego ranka to zdjęcie wisiało na drzwiach jego gabinetu, a wszyscy zaniemówili…

Richard stał przede mną, a jego oczy były pełne łez.

— Margaret, nadszedł czas, żebyś dowiedziała się, kim naprawdę jesteś.

Patrzyłam na niego osłupiała.

— O czym ty mówisz? Co moja przeszłość ma wspólnego z tym zdjęciem?

Zamiast odpowiedzieć, Richard odwrócił się do pracowników zgromadzonych na korytarzu.

— Proszę wszystkich o powrót na swoje stanowiska. Margaret i ja musimy porozmawiać na osobności.

Poszłam za nim do gabinetu, czując, jak serce wali mi w piersi.

Gdy tylko zamknął drzwi, zażądałam wyjaśnień.

— Wczoraj mnie zwolniłeś. Potem zaprosiłeś mnie nad jezioro, poprosiłeś o wspólne zdjęcie, a teraz wywiesiłeś je tak, żeby wszyscy mogli je zobaczyć. Znowu próbujesz mnie upokorzyć?

Richard powoli opadł na fotel.

— Nie, Margaret. Próbuję naprawić coś, co powinienem był naprawić wiele lat temu.

— Więc wreszcie mi powiedz!

Spojrzał na mnie uważnie.

— Pamiętasz, jak twoja matka, Catherine, opowiadała ci o mężczyźnie, który pomógł jej, kiedy byłaś mała?

Zamarłam.