Na początku Wyatt wydawał się odprężony. Wieczorem przyłapałem go na sprawdzaniu telefonu co kilka minut. Przy kolacji, przerzucając jedzenie, powiedział ni z tego, ni z owego: „On nigdy się nie poddaje. To najbardziej uparta osoba, jaką znam”.
Myślałem o Ezrze na uroczystości ukończenia szkoły trzy tygodnie wcześniej. Jak chudo wyglądał w todze. Jak usiadł na trybunach zamiast skakać z innymi chłopakami. Jak odszedł z drużyny koszykarskiej tamtej zimy, „żeby skupić się na ocenach”, chociaż Ezra nigdy w życiu nie przejmował się ocenami.
Pomyślałam o czerwonych oczach Renaty podczas ceremonii. Założyłam, że to zwykłe łzy matki.
I pomyślałem o tym liście z ośrodka transplantologicznego.
Pan Cole.
Tylko pan Cole .
W środę rano o 9:40 zadzwonił mój telefon. To była Renata. Nie rozmawiałyśmy od weekendu.
Jej głos był tak zniszczony, że ledwo go rozpoznałem.
„Holly. Proszę, przyjdź do kościoła św. Brygidy. Czwarte piętro. Proszę. Wiem, że nas teraz nienawidzisz i masz do tego pełne prawo. Ale proszę, przyjdź.”
„Czy to Dale?” – zapytałem. „Czy jest z nim gorzej?”
Po drugiej stronie linii mój najstarszy przyjaciel zaczął szlochać.
ROZDZIAŁ 4: CHŁOPIEC W POKOJU 409
Poszedłem sam. Wyatt wciąż spał albo udawał, że śpi, a ja nie chciałem, żeby wszedł w to, co czekało na czwartym piętrze.
Oddział nefrologiczny w szpitalu św. Brygidy miał jasnoniebieskie ściany i unosił się zapach środka dezynfekującego. Dale krążył po korytarzu przed dyżurką pielęgniarek. Kiedy mnie zobaczył, zatrzymał się.
Stał na nogach. Nie miał żadnych zabezpieczeń. Nie miał na sobie szpitalnej bransoletki.
„Dale”. Spojrzałam na niego od góry do dołu. „Nie powinieneś leżeć w łóżku?”
Spojrzał na mnie. Potem coś w jego twarzy się zmarszczyło.
„Myślałaś, że to ja” – powiedział. „O Boże, Holly. Cały czas myślałaś, że to ja ”.
Renata wyszła z pokoju na końcu korytarza. Wyglądała, jakby nie spała od miesiąca. Bez słowa wzięła mnie za rękę i poprowadziła do drzwi pokoju 409.
Ezra był w łóżku.
Był podłączony do dializatora, rurki biegły od jego ramienia do brzęczącej, szarej wieży. Jego twarz miała kolor starego papieru. Ciemne, falowane włosy przyklejały się do czoła. Takie same jak włosy mojego syna.
Spał.
Zakryłem usta dłonią.
„Zdiagnozowano go w wieku szesnastu lat” – wyszeptała Renata. „Choroba, w której nerki powoli się bliznowacą. Myśleliśmy, że to kwestia lat. Ale tej wiosny wszystko przyspieszyło. W kwietniu zaczął dializy, trzy razy w tygodniu. Kazał nam obiecać, że nikomu nie powiemy. Zwłaszcza Wyattowi”.
"Dlaczego?"
„Bo znał Wyatta”. Prawie się uśmiechnęła. „Wiedział, że Wyatt zaproponuje, zanim zdążył dokończyć zdanie. A Ezra tego nie chciał. Powiedział, że woli poczekać na liście”.
Spojrzałem na nią.
