„To mój syn ”. Usłyszałem swój głos odbijający się od sufitu jego ganku. „Zrzekłeś się prawa do nazywania go rodziną w dniu, w którym podpisałeś te papiery. Odwołaj wizytę. Zniszcz wszystkie próbki, jakie ma to laboratorium. I trzymaj się z daleka od Wyatta”.
Dale otworzył usta. Przez jedną dziwną sekundę wyglądał, jakby chciał mi coś powiedzieć. Coś ważniejszego.
Po czym skinął głową i zamknął drzwi.
Samochodu Renaty nie było na podjeździe. Nie zastanawiałem się, gdzie ona jest. Byłem zbyt wściekły, żeby się nad czymkolwiek zastanawiać.
Następne dwa dni były okropne.
Wyatt nie chciał wrócić do mieszkania. Siedział w swoim pokoju i wpatrywał się w telefon, który wibrował i wibrował. Ezra. Ezra. Ezra. Nie odebrał.
W poniedziałek wieczorem w końcu pokazał mi wiadomości.
Wy, przysięgam, że nie wiedziałem o tym spotkaniu.
Kazałem mu to odwołać. Powtarzałem mu to setki razy.
O nic cię nie proszę. Nigdy cię o nic nie będę prosił.
Po prostu nie chciałam, żebyś przeżył całe życie nie wiedząc, że masz brata.
„Kłamie” – powiedział Wyatt beznamiętnie. „Słyszałem go przez telefon”.
Już nie byłem taki pewien. Ale wciąż myślałem o tej karteczce i nie protestowałem.
We wtorek rano pojechałem do mieszkania odebrać kilka rzeczy Wyatta. Ezra napisał mi SMS-a, że go nie będzie i że zapasowy klucz jest pod wycieraczką.
W pomieszczeniu wciąż pachniało świeżą farbą. Wszędzie leżały na wpół rozpakowane pudła. Fotel gamingowy Wyatta wciąż był owinięty folią. Na lodówce ktoś przykleił zdjęcie dwóch siedmioletnich chłopców, obejmujących się ramionami i bez tego samego przedniego zęba.
Złapałem ładowarkę do laptopa Wyatta i kilka koszul. Wychodząc, minąłem sypialnię Ezry. Drzwi były uchylone.
Na jego stoliku nocnym stał mankiet do pomiaru ciśnienia. Obok niego plastikowy organizer na tabletki, taki sam, jakiego używała moja matka, z podpisanymi na każdy dzień tygodnia. W koszu na śmieci przy drzwiach leżała biała papierowa torba z apteki szpitala św. Brygidy.
Stałem tam przez sekundę, marszcząc brwi.
Potem powiedziałem sobie, że to nie moja sprawa. Dale był chory. Może Ezra odbierał recepty ojca. Może Renata go o to prosiła. Było mnóstwo wyjaśnień, a ja byłem zbyt zły na tę rodzinę, żeby chcieć któregokolwiek z nich.
Zamknąłem drzwi, schowałem klucz pod wycieraczką i pojechałem do domu.
Później dużo myślałam o tym organizerze na tabletki.
W domu siedziałem przy kuchennym stole i odtwarzałem w pamięci każdą rozmowę, jaką odbyłem z Dale'em i Renatą w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Odwołany grill w maju. Renata mówiąca, że jest „po prostu zmęczona”. Dale sprzedający swoją łódź w kwietniu i żartujący, że potrzebuje pieniędzy na „lekarstwa”. Zaśmiałem się. Nie pytałem.
We wtorek po południu wiadomości ustały.
Żadnych telefonów. Żadnych SMS-ów. Nic.
