Malcolm kontynuował: „Kiedy wszystko było już sfinalizowane, Walter powiedział mi, że Leonard zostawił również skrytkę depozytową”.
Walter skinął głową. „Zawierał kilka rzeczy osobistych i aktywów inwestycyjnych”.
Malcolm uśmiechnął się. „W tym pięć sztabek złota”.
Oczy Ethana rozszerzyły się. „Pięć?”
"Pięć."
„Dlaczego twój brat miał sztabki złota?”
"Nie mam pojęcia."
Walter odchrząknął.
„Praca Leonarda wiązała się z handlem międzynarodowym. Sztaby zostały legalnie nabyte i udokumentowane jako część majątku.”
Malcolm wzruszył ramionami. „Może kupił je jako inwestycję. Może zdobył je podczas jednej ze swoich biznesowych przygód. Leonard lubił kolekcjonować różne rzeczy”.
„A ty dałeś jednego Ethanowi?”
"Tak."
"Dlaczego?"
„Bo dał mi wszystko, co miał”.
Ethan pokręcił głową. „Ale dałem ci 300 dolarów”.
„Trzysta siedemdziesiąt sześć”.
"Liczyłeś?"
„Oczywiście, że liczyłem.”
Ethan się roześmiał.
Wyraz twarzy Malcolma stał się poważny.
„Dałeś mi pieniądze dokładnie w dniu, w którym potrzebowałem pomocy w dotarciu z miejsca, w którym byłem, do miejsca, w którym musiałem być”.
Delikatnie wskazał na Ethana. „Nie mogłeś wiedzieć, że mogę cokolwiek odziedziczyć”.
"Nie zrobiłem tego."
"Myślałeś, że jestem po prostu jakimś bezdomnym."
Ethan wyglądał na zakłopotanego. „Nie pomyślałem „po prostu”.
Malcolm zatrzymał się. Jego oczy zaszły łzami. „Dokładnie.”
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Wtedy Ethan powiedział: „Nie mogę zatrzymać złota”.
Malcolm zmarszczył brwi. „Dlaczego nie?”
