„Głównie dlatego, że jestem uparty.”
Uśmiechnął się smutno.
"On też."
Malcolm wyjaśnił, że Leonard spędził większość swojej kariery pracując w handlu międzynarodowym.
Importował sprzęt przemysłowy, ciągle podróżował i najwyraźniej wiedzie mu się bardzo dobrze.
Malcolm wiedział o tym.
Nie wiedział, że jego brat odniósł tak wielki sukces.
„Byłem już na ulicy, kiedy skontaktowano się ze mną w sprawie osiedla” – powiedział Malcolm.
Walter skinął głową. „Malcolma trudno było zlokalizować”.
Malcolm się roześmiał. „To prawniczy język oznaczający: »Nie miałem telefonu«”.
Ethan się uśmiechnął. „Schron pomógł im mnie znaleźć”.
Kontynuował. „Leonard zostawił mi znaczący spadek”.
Zmarszczyłem brwi. „Jak istotne?”
Malcolm spojrzał na Waltera.
Walter powiedział: „Wystarczająco dużo, aby Malcolm nie musiał się już martwić o mieszkanie i podstawowe wydatki, jeśli będzie zarządzany odpowiedzialnie”.
Malcolm skinął głową. „Ale majątek nie był jeszcze rozstrzygnięty, kiedy się poznaliśmy”.
Pochylił się do przodu. „Naprawdę byłem spłukany”.
Spojrzałem na niego. „Nie udawałeś”.
"NIE."
„A potem pieniądze, które dał ci Ethan...”
"To mi pomogło."
Malcolm spojrzał prosto na Ethana.
„Za część kupiłem jedzenie. Nakarmiłem Buddy'ego porządnie. Zapłaciłem za motel, żebym mógł wziąć prysznic i spać w prawdziwym łóżku”.
Uśmiechnął się. „I kupiłem bilet autobusowy, żeby tu natychmiast dojechać”.
