Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Poznałem Marinę wiosną 1996 roku. Miałem wtedy trzydzieści cztery lata, a dziesięć lat od powrotu z wojny rozciągnęło się w jeden długi okres, podczas którego zmieniały się tylko prace i pokoje. Przez pierwsze kilka lat piłem prawie codziennie – bez całodniowych ciągów, bez taplania się w alkoholu, tylko trochę wieczorami. Wielu moich byłych towarzyszy robiło to samo i przez jakiś czas uważałem to za naturalną kontynuację służby. Potem kilka razy próbowałem rzucić i w końcu mi się udało. Bez wielkich ślubów, bez uroczystego postanowienia. Pewnego dnia po prostu nie kupiłem butelki, następnego dnia też, i zacząłem liczyć, ile razy nie piłem.
Udało mi się pracować jako ładowacz, kierowca w zakładzie przetwórstwa spożywczego, ochroniarz i ochroniarz w sklepie z narzędziami. Ostatnią pracę straciłem podczas zwolnień. Szef powiedział, że nie pasowałem do zespołu. Mówiąc prościej, oznaczało to, że nie piłem z kierownictwem, nie śmiałem się z odpowiednich żartów i zbyt szybko zauważałem rzeczy, na które nie powinienem był zwracać uwagi.
Wynająłem wtedy pokój od Zoi Grigoriewnej, starszej właścicielki drewnianego domu na samym skraju miasta. W pokoju znajdowały się łóżko, szafa i stół. Za oknem rosła stara jabłoń, a dalej rozciągały się puste działki i opuszczone warsztaty. Zakupy spożywcze robiłem w małym sklepiku na ulicy handlowej. Pachniało chlebem, wilgocią, karmelem i masłem z otwartego kartonu. Marina zazwyczaj stała za szklaną ladą.
Na początku prawie ze sobą nie rozmawialiśmy. Brałem pół bochenka chleba, karton mleka, czasem jajka, liczyłem pieniądze i wychodziłem. Przywitała mnie spokojnie i nigdy nie zawracała mi głowy błahymi pytaniami. Po kilku tygodniach, kiedy już opanowała rutynę zakupów, Marina zapytała, czy wszystko w porządku. Powiedziałem, że tak. Następnego dnia wsunęła do torby domowy pasztet z kapustą i jajkiem.
Od razu jej powiedziałem, że nie zamawiałem. Wzruszyła ramionami i odpowiedziała, że nie samym chlebem człowiek żyje i że to zdecydowanie za mało dla dorosłego mężczyzny. Nie wzięła ode mnie pieniędzy. Chciałem zwrócić ciasto, bo nie znosiłem litości, ale w jej twarzy nie było litości. Nie patrzyła na mnie, jakbym był załamany czy nieszczęśliwy. Po prostu zauważyła, że ktoś w pobliżu je za mało i postanowiła to naprawić.
