„Smutek ma wiele głosów i nie wszystkie z nich są prawdziwymi duchami” – powiedziała tajemniczo Catherine.

Maya nic nie powiedziała, a jej babcia pochyliła się bliżej.

„Chcesz tam wrócić?” zapytała Catherine.

Maya pomyślała o buteleczkach z lekarstwami na kuchennej półce, o wezwaniu do zapłaty zaległego czynszu złożonym pod magnesem na lodówce i o oddechu babci, który zapierał jej dech w piersiach nocą. Potem pomyślała o drewnianym króliku i roztrzaskanym mężczyźnie, który go trzymał.

„Tak, wracam” – powiedziała Maya.

Następnego ranka pani Gordon była zaskoczona, widząc ją stojącą w drzwiach.

„Wróciłeś” – zauważyła pani Gordon.

„Miałam tu być” – odpowiedziała Maya.

„Większość ludzi by nie wróciła” – powiedziała pani Gordon.

„Potrzebuję tej pracy” – stwierdziła Maya.

Pani Gordon przyglądała się jej twarzy.

„Potrzeba nie jest tym samym, co wytrzymałość” – powiedziała.

„Nie, ale na pewno czegoś uczy” – odpowiedziała Maya.

Od tamtego dnia Arthur obserwował ją nieustannie, a Maya czuła to nawet wtedy, gdy nic nie mówił. Śledził ją wzrokiem, gdy przechodziła przez hol z czystymi ręcznikami, i zauważał, czy zatrzymała się w pobliżu gabinetu, czy spojrzała w stronę zamkniętych drzwi. Zauważył, czy dotknęła czegoś, co do niej nie należało.

Maya zajęła się więc swoją pracą i niczym więcej, polerując stół w jadalni, aż ciemne drewno odbijało sufit niczym szkło. Wietrzyła pokoje, z których nikt nie korzystał, naprawiła luźny guzik w poduszce dla gości, bo nie mogła znieść widoku, jak wisi na włosku, znalazła stare plamy po wodzie na pianinie i cierpliwie je usunęła. Nie uśmiechała się zbyt często, nie zadawała pytań, tylko wsłuchiwała się w dom.

Pod koniec tygodnia wiedziała, które schody skrzypiały na piątym stopniu, wiedziała, że ​​pan Penhaligon źle spał, bo lampa w jego sypialni świeciła się po północy, i wiedziała, że ​​nienawidził lilii, bo każda kompozycja z nimi znikała po południu. Wiedziała, że ​​ktoś wciąż zamawiał mały kartonik mleka czekoladowego w każdy wtorek, mimo że nikt go nie pił.

W piątek wieczorem deszcz zaczął stukać o wysokie okna niczym zaniepokojone palce proszące o wpuszczenie. Maya składała ręczniki w pralni, gdy światła zamigotały raz, potem drugi, a sekundę później cała rezydencja pogrążyła się w ciemności. Gdzieś na górze coś runęło na podłogę.

Pani Gordon zawołała z korytarza: „Zostań tam, gdzie jesteś”, ale wtedy Maya usłyszała inny dźwięk – ciche, zduszone westchnienie dochodzące z gabinetu Arthura.

Poruszyła się, zanim zdążyła pomyśleć. Drzwi gabinetu były uchylone, a w środku Arthur stał przy biurku, jedną ręką opierając się o krawędź, a drugą przyciskając do piersi. Papiery walały się po podłodze, a u stóp walało się potłuczone szkło.