Za nim pojawiła się pani Gordon, zaniepokojona nagłym rozkazem.
„Panie” – zaczęła, ale Artur jej przerwał.
„Powiedziałem, że może już wyjść” – nalegał.
Maya powoli odwiązała fartuch i położyła go na stole bibliotecznym.
„Oczywiście, panie Penhaligon” – powiedziała, wychodząc z wyprostowanymi plecami.
W korytarzu dla służby jej ręce zaczęły drżeć. Nie dlatego, że krzyczał, ale dlatego, jak trzymał zabawkę, jak człowiek trzymający kość wyrwaną z własnej piersi. Tej nocy Catherine siedziała wyprostowana na kanapie, kiedy Maya wróciła do domu.
„Wróciłeś wcześniej do domu” – powiedziała Catherine.
Maya westchnęła ciężko i odłożyła torbę na stół.
„Znalazłam coś, czego nie powinnam była znaleźć” – powiedziała.
Brwi Catherine uniosły się ze zmartwieniem.
„Czy chodziło o pieniądze?” zapytała Catherine.
„Nie, to była zabawka” – odpowiedziała Maya.
Starsza kobieta milczała przez dłuższą chwilę, lekko kiwając głową.
„Ach” – szepnęła.
Maya usiadła na krześle obok niej, czując ciężar rezydencji na swoich ramionach.
„Mieszkała tam mała dziewczynka, prawda?” zapytała Maya.
„W tak bogatych domach tragedie stają się plotkami na długo zanim kwiaty pogrzebowe zdążą wyschnąć” – powiedziała Catherine.
Maya oszołomiona patrzyła na swoją babcię.
„Wiesz o tym?” zapytała Maya.
„Wszyscy znają fragment tej historii, ale nikt nie zna całej prawdy” – powiedziała Catherine, poprawiając koc na bolących kolanach. „Jego żona zginęła w wypadku samochodowym, podobnie jak córka, trzy lata temu, w deszczową noc na drodze do doliny” – wyjaśniła.
Maya zamknęła oczy i nagle rezydencja nabrała sensu: cisza, zamknięty pokój i wszystkie nietknięte rzeczy.
„A co ze służącymi?” zapytała Maya.
Wyraz twarzy Catherine stał się znacznie ciemniejszy.
„Ludzie szepczą o tej części pracy, bo niektórzy wychodzili z pracy z płaczem, inni zostali zwolnieni, a jedna osoba twierdziła nawet, że słyszała dziecko śpiewające za zamkniętymi drzwiami” – wyjawiła.
Maya otworzyła oczy.
„Dziecko?”
