Ubrania naprawiano zamiast wymieniać. Starannie planowano posiłki. Wydatki domowe były kalkulowane na bieżąco.
Rozwinęła w sobie niezwykłą umiejętność zamieniania małej ilości rzeczy w dokładnie tyle, ile potrzeba.
Bywały chwile, gdy po cichu rezygnowała z czegoś, czego chciała, aby jej dzieci mogły mieć coś, czego potrzebowały.
Kiedy lodówka była już prawie pusta, zapewniła ich, że znajdzie rozwiązanie.
Gdy nadeszła zima, najpierw sprawdziła stan koców, zanim zaczęła martwić się o własny komfort.
Kiedy jedno z dzieci zachorowało, czuwała przez całą noc, pocieszając je i po cichu rozważając, czy będzie mogła sobie pozwolić na opuszczenie pracy następnego dnia.
Nie była idealną matką.
Były chwile, kiedy czuła frustrację.
Bywały wieczory, gdy płakała w ukryciu.
Czasami sam ciężar odpowiedzialności ją przerażał.
Ale nigdy nie pozwoliła, by trudne chwile przekonały ją, że dzieci są dla niej ciężarem.
Dla niej było to pięć powodów, dla których warto było kontynuować.
I nawet gdy nie miała prawie nic materialnego do ofiarowania, ofiarowała im to, co mogła im zapewnić bez ograniczeń.
Miłość.
