Sąsiedzi zadawali natarczywe pytania.
Ludzie, którzy nie wiedzieli prawie nic o rodzinie, czuli się uprawnieni do spekulacji na temat pochodzenia dzieci.
Niektórzy sugerowali, że ich matka ukrywała jakąś tajemnicę.
Inni powtarzali oskarżenie, które ich ojciec wysunął w dniu ich narodzin.
Plotki rozprzestrzeniały się łatwo, bo plotka nie wymagała dowodów.
Ludzie widzieli rodzinę, która nie spełniała ich oczekiwań i zamiast kwestionować te oczekiwania, kwestionowali charakter matki.
Dowiedziała się, że uprzedzenie nie zawsze objawia się w postaci oczywistej zniewagi.
Czasami, gdy przedstawiała swoje dzieci, panowała niezręczna cisza.
Czasami zdarzało się, że właściciel mieszkania nagle twierdził, że dostępne mieszkanie zostało już wynajęte.
Czasami to inny rodzic przerywał rozmowę, zauważając swoją rodzinę.
A czasami pytania te pochodziły od ludzi, którzy uśmiechali się uprzejmie, zanim zadawali pytania mające na celu ją upokorzyć.
„Czy one wszystkie naprawdę są twoje?”
„Gdzie jest ich ojciec?”
„Czy mają tego samego ojca?”
Na początku próbowała wyjaśnić.
Wtedy zdała sobie sprawę, że niektórym ludziom nie zależy na zrozumieniu.
Chcieli znaleźć coś, co mogliby potępić.
Mimo to matka dzieci nie pozwoliła, aby gorycz stała się fundamentem ich domu.
Wiedziała, że świat bywa okrutny, ale nie chciała, aby jej dzieci dorastały w przekonaniu, że okrucieństwo jest nieuniknione, a ich wartość zależy od akceptacji ze strony obcych.
Kiedy spotykała się z niesprawiedliwym traktowaniem, słuchała.
