Łysa szlachetna dziewczyna zostaje wydana niewolnikowi na śmierć, ale to, co zrobił, zmieniło wszystko!

Straciła wszystko oprócz słodyczy w oczach. Łysa z powodu choroby, odrzucona przez macochę i zagrożona przez tych samych ludzi, którzy mieli ją chronić, została wydana niewolnikowi, który miał ją poprowadzić na śmierć. Postanowił jednak ukryć sekret i chronić miłość.

Posiadłość Leal e Albuquerque zawsze budziła szacunek w okolicach São Jerônimo do Norte. Zbudowana z wielką dbałością przez barona Dom Inácio – człowieka surowego, ale sprawiedliwego – utrzymywała się dzięki rozległym plantacjom, solidnej sile roboczej i sztywnej hierarchii. Jego córka, Cecília, urodziła się z jego pierwszego małżeństwa ze słodką Constâncią, która zmarła na gorączkę. Od tamtej pory Cecília dorastała pod opieką służących i ojca. Zawsze miała tak jasną cerę, że wyglądała jak porcelana, głęboko niebieskie oczy i delikatny głos. Ale życie przygotowało dla niej więcej prób. W wieku siedemnastu lat nagła gorączka pozbawiła ją wszystkich włosów, a wraz z nimi pewności siebie, by pokazywać się publicznie. Zaczęła nosić chusty na głowie i wolała siedzieć cicho na ganku, haftując.

Mimo to była olśniewająca. Wkrótce potem Dom Inácio poślubił Dolores. Była młodszą kobietą o uderzającej urodzie, która przyciągała uwagę nawet w milczeniu. Choć dyskretna w towarzystwie męża, była arogancka wobec służby i szybko zamieniła dom w duszne miejsce dla Cecílii. Dolores zabrała ze sobą syna, Thago, dwudziestoparoletniego mężczyznę, który zawsze zachłannie śledził losy innych. Baron, mężczyzna o zdecydowanym kroku i donośnym głosie, uległ dziwnemu wypadkowi podczas jazdy konnej.

Mówili, że koń się spłoszył, ale niewielu naprawdę w to wierzyło. Od tamtej pory Dom Inácio leżał w ciemnym pokoju z półprzymkniętymi oczami, mamrocząc bez ładu i składu jakieś bezsensowne frazy. Nie umarł, ale też nie żył w pełni. Wtedy właśnie Dolores przejęła stery majątku. Kazała przejrzeć księgi rachunkowe, zwolniła długoletnich służących i zatrudniła ludzi, którym ufała. Co najdziwniejsze, powierzyła Thago pieczę nad młodą Cecílią, która nic nie rozumiała z tej nowej, wrogiej atmosfery. Pewnego ranka Manuel, jeden z nielicznych niewolników w domu, któremu Dom Inácio głęboko ufał, został wezwany przez nową panią.

„Chcę, żebyś ją zabrał daleko. Powiedz jej, że to wola jej ojca, a kiedy już tam dotrzesz, pozbądź się jej. Spraw, żeby to wyglądało na wypadek, rozumiesz?”

„Tak, proszę pani.”

„Jeśli tego nie zrobisz, twoi dwaj bracia nie przeżyją nocy. I tak ich zabiję i dopilnuję, żeby wszyscy wiedzieli, że to ty ich zabiłeś albo zdradziłeś ród. Wybierz.”

Manuel był wysokim, silnym mężczyzną ze śladami bata na plecach i głęboką blizną na piersi. Choć cichy, był spostrzegawczy. Myślał godzinami, zanim posłuchał. Tego popołudnia wyprowadził Cecílię z opaską na oczach, mówiąc jej, że ojciec prosił ją o spotkanie w tajemnicy. Zaufała mu i podążyła ścieżkami, których nie widziała, choć czuła, że ​​są jej obce. Kiedy w końcu się zatrzymał, nie dotknął jej; po prostu zdjął opaskę. Zdezorientowana, rozejrzała się dookoła.

„Gdzie… gdzie jesteśmy?”

„Ukryję cię. Nie zrobię tego, o co mnie prosili. Ale nikt nie może się dowiedzieć, że żyjesz, panienko, dla twojego życia i życia mojej rodziny”.