„Jak długo?”
„Prawie sześć lat”.
Sześć lat.
Znałam swoją matkę przez całe życie, a mimo to w jej życiu pojawiło się całe dziecko, o którym wcześniej nie wiedziałam.
„Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?”
Mama wydawała się zamyślona i nie odpowiedziała. Helen ją obserwowała.
„Mama o tobie mówiła.”
Mama zamknęła oczy.
"Nie."
"Tak."
"Proszę."
"Myślę, że musisz to usłyszeć."
Helen ponownie sięgnęła do pudełka.
Tym razem wyjęła kolejne zdjęcie.
Mama trzymająca noworodka. Od razu rozpoznałem żółty kocyk.
Widziałam to zdjęcie w naszym rodzinnym albumie.
„To ja” – powiedziałem.
Helen spojrzała na mnie.
"Ja wiem."
Coś w sposobie, w jaki to powiedziała, sprawiło, że ścisnęło mnie w żołądku.
Odwróciła zdjęcie. Na odwrocie widniały dwa różne rodzaje pisma.
Jeden należał do mamy.
„Amani. Sześć dni.”
Pod spodem, wyblakłym niebieskim atramentem, ktoś napisał: „ Małpka Margaret potrzebowała bardziej niż ja”.
Kolana mamy prawie odmówiły posłuszeństwa.
Złapałem ją za ramię.
