„Już rozmawialiśmy”.
„Pozwól, że wyjaśnię. W sprawie Rity – to nie tak, jak myślisz…”
„Anton”. Spojrzała na niego bez gniewu, bez bólu – niemal z ciekawością. „Wziąłeś moje pieniądze. Prowadziłeś podwójne życie przez osiem miesięcy. Twoja matka próbowała dostać udziały w moim mieszkaniu”. Zrobiła pauzę. „Co właściwie chcesz wyjaśnić?”
Milczał.
„Spakuj swoje rzeczy” – powiedziała. „Tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Resztę dostaniesz później, przez prawnika”.
„Wyrzucasz mnie z własnego domu?!”.
„Z własnego domu” – poprawiła go spokojnie. „Mam dokumenty. Zawsze o tym wiedziałeś”.
Pojechał do matki. Oczywiście.
Galina Pietrowna dzwoniła dwa razy – Vika zignorowała połączenia. Za trzecim razem wpisała w komunikator:
„Wszystkie pytania przez prawnika”
– i zablokowała numer.
Tego wieczoru Vika siedziała sama na balkonie. Miasto w dole wciąż tętniło życiem – tętniło życiem, było jasne, zawsze w ruchu. W oddali: muzyka, śmiech dzieci, szum ruchu ulicznego na alei. Był lipiec: ciepłe powietrze, zapach rozgrzanego słońcem asfaltu.
Vika trzymała telefon w dłoni, patrząc na ekran, na którym pojawiło się powiadomienie bankowe. Jej konto. Tylko jej. Koniec ze wspólnymi kontami.
W środku nie było ani triumfu, ani goryczy. To było jak cisza po długim hałasie – jak wtedy, gdy wyłączysz telewizor i nagle zauważysz, jak cicho jest w mieszkaniu. Jak przestronnie.
Pomyślała, żeby zadzwonić do matki następnego dnia. Minęło trochę czasu, odkąd naprawdę rozmawiały. Chciała też kupić nową tapetę do sypialni – taką, jaką jej się podobała. Nie czyjegoś wyboru. Jej.
Vika odłożyła telefon, odchyliła się na krześle i spojrzała w nocne niebo nad miastem – ciemne, ciepłe, z pierwszymi pojawiającymi się gwiazdami.
To dopiero początek.
Rozprawa sądowa minęła szybko – jak na taką sprawę, niemal błyskawicznie.
Paweł Igoriewicz pracował skrupulatnie. Dokumenty były nieskazitelne, dowody niepodważalne. Anton przybył ze znajomym prawnikiem, który najwyraźniej nie spodziewał się tak silnej argumentacji ze strony przeciwnej. Galina Pietrowna czekała na korytarzu sądu – nie wpuszczono jej, ale i tak przyszła, ubrana w swój najlepszy garnitur, z mocno zaciśniętymi ustami.
Kiedy Wika przechodziła obok, jej teściowa nie mogła się powstrzymać:
„Zniszczyłaś rodzinę. Jesteś teraz szczęśliwa?”
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
