Kiedy oczekuje się, że przyniesiesz teściowej kwiaty…

Wika zatrzymała się. Spojrzała na nią – spokojnie, bez pośpiechu.
„Galina Pietrowna, to czyny niszczą rodziny, a nie papierkowa robota”.
Po czym odeszła.
Decyzja sądu: mieszkanie pozostało w całości własnością Viki. Samochód również. Anton musiał zwrócić połowę pieniędzy, które wypłacił ze wspólnego konta, w ciągu trzech miesięcy – żeby pokryć swoją część. Galina Pietrowna nie dostała nic. Ani jednego metra kwadratowego, ani jednego rubla.
Miesiąc później Vika odnowiła pokój.
Sama wybrała tapetę – nie spiesząc się, delektując się nią, w domu towarowym przy alei. Wybrała miękką, matową, jasnozieloną. Robotnicy skończyli w dwa dni. Weszła do świeżo wykończonego pokoju, rozejrzała się i po raz pierwszy od dawna naprawdę poczuła, że ​​to miejsce należy do niej. Całkowicie, bez wyjątku.
Rita, co dziwne, napisała do niej ponownie – szczerze i szczerze przeprosiła. Vika odpisała krótko:
„Pomogłaś mi. Dziękuję”
– i poszła dalej.
Anton przestał dzwonić. Galina Pietrowna również przestała dzwonić.
Ostatniego dnia sierpnia Vika wyszła z biura wcześniej niż zwykle, kupiła sobie mały bukiecik białych stokrotek w kwiaciarni przy metrze – tylko dla siebie – i poszła odwiedzić matkę.
Długo siedziały razem w kuchni. Piły herbatę, rozmawiały i śmiały się ze starych fotografii. Na zewnątrz zapadła noc, a miasto ucichło.
„Jak się masz?” – zapytała matka.
„Wszystko w porządku” – odpowiedziała Vika. I tym razem to była prawda.