I opowiedział jej. Jego opowieść była chaotyczna, wzrok wbity w stół. Galina Pietrowna powtarzała mu wielokrotnie przez ostatnie kilka miesięcy, że muszą odkładać pieniądze –
na wszelki wypadek, na wszelki wypadek, gdyby Vika go wyrzuciła, na wszelki wypadek, gdyby coś poszło nie tak.
Że jego żona nie powinna być tak niezależna, że za dużo kontroluje, że to nie jest normalne. Że syn potrzebuje własnej małej siatki bezpieczeństwa. Anton słuchał, kiwał głową, wątpił – aż w piątek jego matka powiedziała:
„Zrób to teraz, zanim zamrozi konto”.
Podszedł więc do bankomatu.
„Czy wiesz, jak to się nazywa?” zapytała Vika.
„Ale to nasze wspólne pieniądze” – mruknął.
„Połowa tych pieniędzy należy do mnie. Wypłaciłeś je bez mojej wiedzy, na polecenie matki, akurat gdy skontaktowałam się z prawnikiem”. Mówiła spokojnie, nie podnosząc głosu. „To nie jest zarządzanie rodziną. To kradzież, Anton”.
Zerwał się:
„Robisz z tego taki dramat! Mamo, po prostu…”.
„Mama siedzi w domu i kontroluje każdy twój ruch”. Vika wstała. „Jutro powiadomię bank i zlecę zarejestrowanie transakcji. Zostanie ona dodana do akt”.
Ale prawdziwy przełom nie nastąpił wtedy.
Nastąpił trzy dni później – w czwartek, kiedy Vika odebrała telefon od nieznanej kobiety.
„Czy ty jesteś Vika? Żona Antona Dmitriewicza Sokołowa?”.
„Tak”.
„Mam na imię Rita”. Chwila ciszy. „Pracuję z Antonem. Myślałam, że o tym wiesz”. „Powiedział mi, że jesteś rozwiedziony”.
Vika stała przy oknie swojego biura, wpatrując się w dachy sąsiednich budynków.
„Tak powiedział” – odpowiedziała.
„Minęło już osiem miesięcy. Myślałam…” Głos w telefonie ucichł. „Przepraszam. Nie wiedziałam. Powiedział mi, że formalności są finalizowane”.
„Rozumiem” – powiedziała Vika. „Dziękuję za telefon”.
Schowała telefon. Osiem miesięcy. Podczas gdy Galina Pietrowna wpadała z ciastkami, Anton wzdychał na sofie, a wszyscy udawali, że wciąż są rodziną – osiem miesięcy.
Wszystko stało się jasne – wyraźne jak linie na wyciągu bankowym. Dlaczego jej matka chciała współwłasności mieszkania. Dlaczego nagle potrzebowali gotówki. Dlaczego Anton stał się taki posłuszny i cichy. Przygotowywali się. Nie mieli czasu, żeby wszystko dokończyć.
Vika złożyła wniosek o podział majątku w piątek rano.
Paweł Igorewicz włożył wszystko do akt: historię spłat kredytu hipotecznego, akt notarialny z datą sprzed ślubu, wyciąg z piątkowej wypłaty gotówki i bilingi telefoniczne z ostatnich kilku miesięcy. Była nawet osobna notatka o zatajeniu prawdziwego stanu cywilnego przed osobami trzecimi, poparta zeznaniem świadka.
Rita zgodziła się złożyć pisemne zeznanie. Zadzwoniła z własnej woli – więc wciąż miała sumienie.
Anton dowiedział się o zeznaniu tego samego dnia – prawnik wysłał mu powiadomienie. Wrócił do domu wieczorem, milczący i nie do poznania.
„Vika, możemy porozmawiać?”
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
