Kiedy oczekuje się, że przyniesiesz teściowej kwiaty…

„Mógłbyś być trochę łagodniejszy”.
Vika patrzyła na niego długo i intensywnie, niczym na analizowanie liczb w raporcie, gdy coś się nie zgadza.
„Anton” – powiedziała cicho – „po czyjej właściwie jesteś stronie?”.
Nie odpowiedział. Znów wycofał się do drugiego pokoju.
Vika wyjęła telefon i otworzyła wiadomości z Pawłem Igorewiczem.
Napisała:
„Jestem gotowa na kolejny krok. Kiedy możemy się spotkać?”.
Paweł Igorewicz umówił się na spotkanie na środę.
Vika pojawiła się ponownie w przerwie obiadowej, wciąż z teczką, opanowana jak zawsze. Ale tym razem miała konkretną prośbę. Koniec ze zbieraniem informacji. Była gotowa podjąć decyzję.
„Wnosimy o podział majątku” – powiedziała, siadając naprzeciwko prawnika.
Skinął głową, jakby się tego spodziewał.
„Jest jedna rzecz” – powiedział, przeglądając dokumenty. „Mieszkanie jest twoje, to jasne. Będziemy bronić też samochodu. Ale chcę coś wyjaśnić”. Podniósł wzrok. „Masz wspólne konto z mężem?”
„Tak. Zostało otwarte dwa lata temu. Przelałem na nie pieniądze na nasze wspólne wydatki”.
„Ile jest teraz?”
„Około 180 000”.
„Sprawdź dzisiaj” – powiedział spokojnie Paweł Igorewicz.
Coś w jego tonie ją zaniepokoiło. Wyjęła telefon i otworzyła aplikację bankową.
Saldo wspólnego konta: 1200 rubli.
Vika przeczytała kwotę. Potem przeczytała ją ponownie.
„Wypłacił pieniądze” – powiedziała. To nie było pytanie, to było stwierdzenie.
„Kiedy?”
Przejrzała historię transakcji. Trzy dni temu. Piątek. Wypłata gotówki – 178 000 rubli. Bankomat na ulicy Komsomolskiej. W piątek Anton powiedział, że pracuje do późna.
Tego dnia wróciła do domu wcześniej niż zwykle.
Anton był w domu. Siedział w kuchni z miną kogoś, kto z niecierpliwością wyczekuje burzy, ale udaje, że nie. Przed sobą miał nietknięty kubek.
„Gdzie są pieniądze ze wspólnego konta?” – zapytała Vika.
Zapadła krótka, ale wymowna pauza.
„Jakie pieniądze?”
„Sto siedemdziesiąt osiem tysięcy. Wypłacone w piątek”.
Podniósł wzrok. Coś przemknęło mu przez twarz – nie do końca poczucie winy. Raczej dezorientacja dziecka przyłapanego na gorącym uczynku, które jeszcze nie wyznało wszystkiego.
„Mama mnie prosiła” – powiedział w końcu.
Vika usiadła naprzeciwko niego. Powoli.
„Opowiedz mi wszystko”.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇