Weszli do kuchni. Anton nastawił wodę w czajniku, zajął się kubkami – zawsze czuł się trochę zagubiony, gdy matka i żona były w tym samym pokoju, przechodząc od jednej do drugiej niczym piłeczka pingpongowa w dziecięcej grze.
Galina Pietrowna usiadła u szczytu stołu – u szczytu, choć okrągły – wyjęła z torby kartkę papieru i położyła ją przed Viką.
„Proszę. Prawnik to napisał”. „Wszystko jest zgodne z prawem”.
Vika wzięła kartkę papieru i przeczytała. To był wydruk – ogólne oświadczenia o współwłasności małżonków, o ewentualnej umowie notarialnej. Nic konkretnego, tylko tekst znaleziony w internecie, z kilkoma zmienionymi słowami.
„To nie jest oficjalny dokument” – powiedziała spokojnie.
„Co?” Jej teściowa zmarszczyła brwi.
„To tylko wydruk z internetu. Nie ma żadnych nazwisk, podpisów, dat. To tylko tekst”.
Galina Pietrowna zarumieniła się.
„Prawnik wyjaśnił mi to osobiście!”.
„Który prawnik? Nazwisko i adres?”.
„Cóż, to znajomy. Wie wszystko”.
Anton kaszlnął i odwrócił się w stronę okna.
„Galina Pietrowna” – powiedział Wika, składając kartkę – „rozumiem twoje obawy. Ale mieszkanie zostało kupione za moje pieniądze przed ślubem. Jest udokumentowane. Nie ma powodu, żeby przenosić własność – ani prawnie, ani moralnie”.
„Moralnie!” – wykrzyknęła teściowa. „Jesteś żonaty! To rodzina!”
„Wiem, że jestem mężatką”.
„Antosza” – Galina Pietrowna zwróciła się do syna – „powiedz jej coś!”
Anton otworzył usta, spojrzał na matkę, a potem na żonę.
„No cóż, mamo… Wika chyba ma rację…”
Cisza. Matka patrzyła na niego, jakby właśnie zdradził ojczyznę.
„Co?!”
„No cóż, to jej mieszkanie…”
„Boisz się jej?! Owinęła cię sobie wokół palca, a teraz stajesz po jej stronie!”
„Mamo, ja nie…”
„Czuję się okropnie!” „Dość” – oznajmiła Galina Pietrowna, teatralnym gestem przyciskając dłoń do piersi. „Posunęłaś się za daleko”.
Wika wstała, nalała sobie szklankę wody i bez słowa postawiła ją przed sobą. Teściowa wzięła szklankę i upiła łyk, jej oczy były idealnie przejrzyste – przez cały czas obserwując, jaki efekt wywiera.
Żaden.
„Mam wezwać karetkę?” – zapytała Wika.
„Nie trzeba” – mruknęła Galina Pietrowna. „Dam sobie radę”.
Została jeszcze chwilę – jakieś dwadzieścia minut – rozmawiając o pogodzie, sąsiadach i wspominając, jak Anton uwielbiał grykę w dzieciństwie. Potem wstała, wzięła torbę i wyszła – obrażona, wyprostowana.
Anton zamknął za nią drzwi i długo stał w korytarzu.
„Jest zdenerwowana” – powiedział w końcu.
„Zauważyłem”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
