Też jest mój. Kupiony podczas ślubu, ale opłacony z moich własnych pieniędzy. Mogę to udowodnić”.
„To trochę bardziej skomplikowane, ale możliwe” – odpowiedział Paweł Igorewicz. „Już się zdecydowałaś, czy wciąż zbierasz informacje?”
Vika wyjrzała przez okno. Na zewnątrz było po prostu zwyczajne letnie miasteczko – trolejbus, kobieta z wózkiem, gołębie siedzące na parapecie.
„Wciąż zbieram informacje” – odpowiedziała. „Na razie”.
Wróciła do domu o siódmej wieczorem. Anton już tam był – siedział przy stole, zajadając paszteciki, które mama przyniosła w niedzielę, które najwyraźniej nie były już zbyt świeże. Telewizor grał na cały regulator.
„Gdzie byłaś?” – zapytał, wpatrując się w ekran.
„Miałem coś do zrobienia”.
„Jest późno”.
Przebrała się, poszła do kuchni i nastawiła czajnik. Anton poszedł za nią z pasztecikiem w ręku, wyglądając, jakby miał coś do powiedzenia.
„Mama dzwoniła”.
„Podejrzewałam”.
„Chce przyjechać w tę sobotę. Mówi, że musimy o czymś porozmawiać – jako rodzina”.
Rodzina.
U Viki to zdanie zawsze wywoływało tę samą reakcję – lekkie, niemal fizyczne podrażnienie, jak drzazga pod skórą.
„O czym rozmawiać?”
„No cóż”, wzruszył ramionami, „o mieszkaniu. Słyszała, że można przenieść udziały u notariusza. Szybko, bez chodzenia do sądu”.
Vika nalała wrzątku do kubka. Powoli. Bez pośpiechu.
„Anton”, powiedziała spokojnie, „twoja matka konsultowała się z prawnikami, jak dostać udziały w moim mieszkaniu. Zdajesz sobie sprawę, jak to brzmi?”
„Martwi się o syna”.
„Syna”, odpowiedziała Vika, odwracając się do niego z kubkiem w dłoni. „Dobrze. Niech przyjdzie”.
Najwyraźniej nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Zamrugał.
„Naprawdę?”
„Naprawdę”.
Galina Pietrowna pojawiła się w sobotę o dziesiątej rano – znów niezapowiedziana, znów z torbami, tym razem z domowym dżemem i suszonymi owocami. Jak zwykle, dała o sobie znać od razu – hałaśliwa, niespokojna, zajmująca całą przestrzeń, gdy tylko weszła.
„Vika, na twojej wycieraczce jest brud” – oznajmiła, wchodząc.
„Widzę, dziękuję”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
