Teraz było pusto, bo byłem przekonany, że pusto jest łatwiej.
Pielęgniarka szepnęła:
„Masz jeszcze czas.”
Brian zwrócił się do mnie.
„Nie, już podjęliśmy decyzję.”
Znów to słowo.
My.
Ale nigdy w życiu nie czułam się mniej częścią „my”.
Spojrzałem na niego i zapytałem:
„Czy kiedykolwiek go kochałaś?”
Twarz Briana się zmieniła.
Nie odpowiedział.
I ta cisza powiedziała mi prawdę.
Kochał dziecko, jakie sobie wyobrażaliśmy.
Idealne dziecko.
Łatwe dziecko.
Dziecko, które wywoływało uśmiech na twarzach ludzi i składało im gratulacje.
A co z dzieckiem, które się naprawdę narodziło?
On już go odrzucił.
Poczułem, że moje kolana słabną.
