Słowa stały się niewyraźne.
Spojrzałem na Briana.
„Prosiłeś ich, żeby go do mnie nie przyprowadzali?”
Zacisnął szczękę.
„Próbowałem cię chronić.”
„Od mojego własnego dziecka?”
Odwrócił wzrok.
Pielęgniarka podeszła bliżej.
„Powiedział nam, że ponowne zobaczenie dziecka sprawi, że będziesz niestabilna emocjonalnie” – powiedziała cicho. „Ale ja widziałam coś innego. Widziałam przestraszoną młodą matkę, która ciągle pytała, czy jej dziecko już coś zjadło. Widziałam, jak płakałaś za każdym razem, gdy go zabierali. Widziałam, jak sięgałaś po niego, nawet gdy myślałaś, że nikt tego nie zauważył”.
Coś we mnie pękło.
Bo nagle sobie przypomniałem.
Prosiłem o niego.
Niejednokrotnie.
Ale za każdym razem Brian mówił:
„Odpocznij.”
„Nie denerwuj się.”
„Oni się nim opiekują.”
„Nie myślisz jasno.”
Jego głos zagłuszył mój głos do tego stopnia, że nie mogłam już siebie słyszeć.
Spojrzałem na pusty fotel samochodowy.
Kupiłem go dwa miesiące wcześniej.
Pamiętam, jak stałam w sklepie, dotykałam miękkiej, niebieskiej tkaniny i wyobrażałam sobie, że w środku śpi dziecko.
