Przez sekundę tak bardzo siebie nienawidziłem, że nie mogłem się ruszyć.
Bo jaka matka podpisuje papiery, że zostawia swoje nowonarodzone dziecko?
Jaka matka pozwala, by strach zwyciężył?
Wtedy poczułem to ponownie.
Ta mała rączka wokół mojego palca.
Niezbyt mocne.
Nie jest wymagający.
Po prostu się trzymam.
Jakby mój syn już mi wybaczył, zanim jeszcze dowiedziałam się, jak bardzo go zawiodłam.
Oddałem fotelik samochodowy pielęgniarce.
„Zabierz mnie z powrotem.”
Brian złapał mnie za ramię.
„Nie rozumiesz, co wybierasz.”
Odsunąłem rękę.
Po raz pierwszy od czasu porodu spojrzałam na niego bez oczekiwania na jego aprobatę.
„Nie” – wyszeptałam. „W końcu tak”.
Spojrzał na mnie.
„Zniszczysz sobie życie.”
Pokręciłem głową.
„Nie. Prawie mi się udało.”
Pielęgniarka przeszła obok mnie przez drzwi szpitala.
Całe moje ciało bolało.
