CZĘŚĆ 2 — Pełna historia
Zatrzymałem się na środku wejścia do szpitala.
Automatyczne drzwi za mną otworzyły się i zamknęły, uwalniając zimny zapach lekarstw i deszczu.
Pusty fotelik samochodowy wisiał mi na ramieniu.
Był cięższy, niż gdyby w środku było moje dziecko.
Brian gwałtownie się odwrócił.
„Co robisz?” zapytał pielęgniarkę.
Ale ona na niego nie spojrzała.
Spojrzała na mnie.
Jej oczy były czerwone.
„Przepraszam” – powiedziała. „Starałam się zachować profesjonalizm. Ale obserwowałam cię z dzieckiem. I nie mogę pozwolić, żebyś odeszła z przekonaniem, że to był wyłącznie twój wybór”.
Moje serce zaczęło bić tak mocno, że czułem je w gardle.
"Co masz na myśli?"
Brian stanął między nami.
„Jest wyczerpana. Zostaw nas w spokoju.”
Głos pielęgniarki drżał.
„Nie. Zasługuje na to, żeby wiedzieć.”
Podała mi papier.
Moje palce drżały, gdy to rozkładałam.
Na górze znajdowała się notatka od pracownika socjalnego szpitala.
Czytałem powoli, bo moje oczy były wciąż pełne łez.
Ojciec prosił, aby nie oddawać matki dziecka przed wypisaniem ze szpitala. Matka wydaje się przytłoczona, emocjonalna i pod presją. Matka wielokrotnie prosiła o możliwość przytulenia dziecka.
