„Chcę, żeby prawda wyszła na jaw. Każde fałszywe konto, każda ukryta transakcja, każda osoba, która pomogła mu zbudować to kłamstwo”.
„Zabierz Sophię i wyjdź.”
„Nie. Idę na górę.”
Victor zrobił pauzę.
„Daj mi trzy minuty.”
Połączenie zostało zakończone.
Chloe skrzyżowała ramiona.
„Bez względu na to, co chcesz zrobić, nie zadziała”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, prywatna winda się otworzyła. Do holu wszedł dyrektor ochrony budynku z dwoma ochroniarzami. Zignorował Chloe i podszedł prosto do mnie.
„Pani Sterling, proszę przyjąć nasze przeprosiny. Pani brat polecił nam natychmiast odprowadzić panią do penthouse’u”.
Twarz Chloe straciła kolor.
„Sterling? Nazywa się Vivienne Vance.”
Dyrektor ds. bezpieczeństwa spojrzał na nią zimno.
„Jej prawdziwe imię to Vivienne Sterling.”
Wziąłem Sophię na ręce i bez słowa wszedłem do windy.
Kiedy drzwi na dziewięćdziesiątym piątym piętrze się otworzyły, moim oczom ukazały się setki inwestorów pod kryształowymi światłami, orkiestra grająca przy oknach i Manhattan jaśniejący za pokrytym deszczem szkłem.
Dominic stał w centrum tego wszystkiego.
Miał na sobie szyty na miarę smoking i trzymał kieliszek szampana. Młodsza kobieta w szmaragdowej sukni kurczowo trzymała go pod ramię. Obok nich siedzieli moi teściowie, kilku członków zarządu i chłopak ubrany w miniaturową wersję garnituru Dominica.
Dominic uniósł kieliszek.
„Kobiecie, która razem ze mną poprowadzi kolejny rozdział Vanguard.”
Potem mnie zobaczył.
Jego uśmiech zniknął.
„Vivienne? Jak się tu dostałaś?”
Kobieta obok niego zmarszczyła brwi.
„Czy to ta niestabilna była żona, o której nam opowiadałeś?”
Matka Dominika zerwała się na równe nogi.
„Vivienne, odejdź natychmiast. Niszczysz najważniejszy wieczór w jego karierze”.
Podszedłem do stołu, gdy w sali balowej powoli zapadła cisza. Sophia wciąż trzymała w dłoniach naszyjnik, który zrobiła. Delikatnie wziąłem go od niej i położyłem na nietkniętym talerzu Dominica.
„Sophia chciała uczcić twój awans” – powiedziałem. „Ale wygląda na to, że masz już przy stole inną rodzinę”.
Dominic pochylił się w moją stronę.
„Idź do domu. Możemy porozmawiać o rozwodzie prywatnie. Jeśli dziś wieczorem narobisz mi wstydu, dopilnuję, żebyś niczego nie dostał”.
Wygładził marynarkę.
„Jestem wiceprezesem wykonawczym tej firmy. Jesteś nauczycielem. Nie możesz ze mną walczyć”.
Spojrzałem w stronę wejścia do sali balowej.
„Nie sądzę, żebyś rozumiał, kto cię chroni”.
Podwójne drzwi się otworzyły.
I wszedł mój brat.
