"Nie, nie do końca."
" Czy chciałbyś kawy ? "
Uśmiechnąłem się.
" Oczywiście."
Zawahała się.
„W miejscu , gdzie się poznaliśmy?”
Przez chwilę nie mogłem mówić .
Wtedy powiedziałem : „Bardzo bym tego chciał ”.
Kiedy przybyłem , Sophie już siedziała przy oknie .
Miała na sobie miękki , zielony sweterek i luźno związane włosy .
Obok jej kubka z kawą leżała książka .
Przez sekundę znów miałam dwadzieścia dziewięć lat i stałam niezręcznie przy zatłoczonym stole , podczas gdy deszcz walił w okna .
Spojrzała w górę.
"Spóźniłeś się ."
Zaśmiałem się.
„Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają”.
Uśmiechnęła się.
"Najwyraźniej."
Usiadłem naprzeciwko niej .
Rozmawialiśmy przez prawie dwie godziny .
O pracy.
O jej wyzdrowieniu.
O nowych książkach , które chciała przeczytać .
O bezpańskim kocie , który zaczął odwiedzać jej ogród .
W końcu rozmowa zeszła na nas .
Sophie oparła dłonie na kubku .
" Przeczytałem twój list."
Poczułem , jak moje serce zaczyna bić szybciej.
"Miałem nadzieję, że tak."
„ Przeczytałem to więcej niż raz.”
Czekałem .
Spojrzała mi prosto w oczy .
„ Nie wiem , czy będę mogła znowu zostać twoją żoną ”.
Skinąłem głową.
" Rozumiem."
„ Ale myślę , że chciałbym cię poznać ponownie . ”
Te słowa były cichsze niż wyznanie miłości .
A jednak znaczyły dla mnie więcej , niż jakakolwiek wielka , romantyczna obietnica .
Sięgnąłem przez stół , zatrzymując się w połowie drogi .
Sophie spojrzała na moją dłoń.
Następnie położyła na nim swój .
Siedzieliśmy tak przez długi czas .
Dwie osoby , które się kochały .
Dwie osoby , które zrobiły sobie nawzajem krzywdę .
Dwie osoby , które nie były już pewne , jak będzie wyglądać przyszłość .
Ale po raz pierwszy od bardzo dawna byliśmy gotowi odkryć to wspólnie .
