Dwa miesiące po rozwodzie z żoną znalazłem ją siedzącą samotnie na korytarzu szpitalnym w szpitalnej koszuli.

Nie były to rozczarowania, które musieliśmy przezwyciężyć .

Ale jako krótkie, pełne znaczenia rozdziały naszego życia , które zasługują na to , by wspominać je z czułością .

Przeprosiłem ją , że się wycofałem, kiedy potrzebowała kontaktu .

Za podejmowanie decyzji bez jej uwzględnienia .

Za pomylenie mojego strachu przed bezradnością z chęcią ucieczki .​

I powiedziałem jej coś, czego nigdy wcześniej nie udało mi się powiedzieć przez całe nasze małżeństwo .

Ja też przeżywałam żałobę .

Po prostu wstydziłam się tego , jak bezsilna się czułam .

Na końcu listu napisałem :​​​

Sophie, nie wiem, czy kiedykolwiek odnajdziemy drogę powrotną do życia, które kiedyś dzieliliśmy. Nie wiem, czy będziesz tego chciała, i zrozumiem, jeśli nie.

Ale chcę, żebyś wiedział, że kochanie ciebie nigdy nie było błędem.

Błędem było przekonanie, że miłość może przetrwać bez uczciwości, cierpliwości i odwagi, by pozostać tu i teraz, gdy życie staje się trudne.

Nie mogę zmienić tego, co zrobiłem.

Mogę zmienić tylko to, kim się stanę.

Złożyłam list i włożyłam go do koperty .​​

Przez trzy dni nosiłem go w kieszeni płaszcza .​

Potem , podczas popołudniowej wizyty , wręczyłem jej to .

„Co to jest?” zapytała .

„Coś, co powinnam była powiedzieć dawno temu ” .

Spojrzała na kopertę .​

„ Chcesz , żebym to teraz przeczytał ?”

„Nie. Czytaj, kiedy tylko chcesz .”

Wsunęła go do torebki .​

Resztę popołudnia spędziliśmy rozmawiając o jej ogrodzie .​​​​

Nie pytałem już więcej o list .

Inny rodzaj początku​​

Dwa miesiące później, w sobotni poranek , Sophie zadzwoniła do mnie .

Jej głos brzmiał jaśniej niż od dłuższego czasu .​​

"Jesteś zajęty ?"

Spojrzałem na stos prania na mojej kanapie .