– Rozumiem.
– Więc nie powinnaś ingerować w sprawy finansowe.
– W ogóle się w nie nie mieszam.
– Mam taką nadzieję.
Spojrzałam na nią.
– Natalio, opiekuję się twoim ojcem. Pieniądze są ostatnią rzeczą, o jakiej teraz myślę.
Odwróciła wzrok.
Pewnego wieczoru Andriej poprosił, bym wezwała jego prawnika.
Rozmawiali długo w jego gabinecie.
Nie próbowałam podsłuchiwać.
Kiedy jednak prawnik wychodził, zatrzymał się przy mnie.
– Pani mąż bardzo starannie przygotował się na pewne okoliczności.
– Jakie okoliczności?
Zawahał się przez chwilę.
– Dowiesz się w swoim czasie.
Kilka dni później Andriej poprosił, bym przyniosła mu starą, drewnianą szkatułkę.
Znalazłam ją w jego gabinecie.
– Proszę, oto ona.
Długo się w nią wpatrywał.
– Zapamiętaj to, Eleno. Pewnego dnia ta szkatułka trafi do ciebie.
– Co jest w środku?
– Odpowiedź na pytanie, które być może kiedyś sobie zadasz.
– Jakie pytanie?
Uśmiechnął się.
– Czy byłaś dla mnie tylko młodą żoną.
Usiadłam obok niego.
– Andrieju, proszę, nie mów tak.
Pogłaskał mnie po dłoni.
– Byłaś dla mnie kimś znacznie ważniejszym. Część 8. Ostatnia obietnica
W dniach poprzedzających śmierć Andriej niemal nie wstawał z łóżka.
Spałam w fotelu tuż obok niego.
Czasami budził mnie dźwięk mojego imienia, wypowiadanego przez niego szeptem.
Podawałam mu wodę, poprawiałam koc albo zapalałam światło.
Pewnej nocy poprosił, bym otworzyła okno.
Do pokoju wdarło się chłodne powietrze.
– Pamiętasz nasz pierwszy wspólny wieczór? – zapytał.
– Oczywiście.
– Wyglądałaś wtedy na tak zmęczoną.
– A ty zapytałeś, czy bolą mnie stopy.
Lekko się uśmiechnął.
– Pomyślałem, że jesteś bardzo piękna.
– Nigdy mi tego nie powiedziałeś.
– Bałem się, że wyjdę na starego głupca.
Oboje cicho się zaśmialiśmy.
Potem wyraz twarzy Andrieja stał się poważny.
– Eleno, chcę, żebyś mi coś obiecała.
– Wszystko.
– Nie pozwól nikomu wmówić sobie, że nie zasługujesz na szczęście.
Ścisnęłam jego dłoń.
– Obiecuję.
– I jeszcze jedno. Nie próbuj zabiegać o miłość moich dzieci. Same muszą zdecydować, kim chcą być.
– To przecież twoje dzieci.
– Właśnie. Kocham je. Ale to nie znaczy, że mam pozwalać, by cię krzywdziły.
Zamilkł.
Po chwili dodał:
– Nikomu nie musisz się tłumaczyć z tego, że byłaś ze mną szczęśliwa.
Pochyliłam się i pocałowałam go w czoło.
To była nasza ostatnia długa rozmowa.
Dwa dni później Andriej odszedł.
Miał siedemdziesiąt cztery lata.
Ja miałam trzydzieści trzy.
Część 9. Pogrzeb, na którym mnie znienawidzono
Na pogrzebie zebrało się wielu ludzi.
Dawni partnerzy biznesowi, przyjaciele, sąsiedzi, krewni. Wszyscy mówili o Andrieju jako o zamożnym człowieku, odnoszącym sukcesy przedsiębiorcy i hojnym filantropie.
Stałam przy trumnie, ledwie słysząc wypowiadane słowa.
Miałam wrażenie, jakby świat się zatrzymał.
Wciąż wracałam myślami do jego drobnych przyzwyczajeń. To, w jaki sposób każdego ranka otwierał okno w sypialni.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
