To, jak zostawiał okulary na parapecie.
To, jak prosił, bym czytała mu na głos, gdy tylko jego oczy stawały się zmęczone.
Ten moment, kiedy przyniósł do domu mały bukiet stokrotek, zauważywszy, że od kilku dni chodzę smutna.
Płakałam.
Natalia jednak patrzyła na mnie z ledwie skrywaną irytacją.
Po ceremonii podeszła do mnie.
– Cóż, to wszystko dobiega końca.
Zrozumienie tego zajęło mi chwilę.
– Co takiego?
– Twoja bajka.
Spojrzałam na nią.
– Natalio, twój ojciec dzisiaj zmarł.
– Doskonale zdaję sobie z tego sprawę.
– Czy w takim razie, przynajmniej dzisiaj, moglibyśmy nie rozmawiać o spadku?
Posłała mi drwiący uśmiech.
– Zobaczymy, co powiesz, gdy spotkasz się z prawnikiem.
Niedaleko stali Siergiej i Paweł.
Milczeli.
W tamtej chwili zrozumiałam, że śmierć Andrieja przyniesie ze sobą coś więcej niż tylko żałobę.
Przyjdzie mi się zmierzyć z ludźmi, którzy postrzegają mnie jako swoją wroginię.
Część 10. Drewniana szkatułka
Kilka dni później zadzwonił do mnie prawnik Andrieja.
Poprosił, bym przyszła do jego kancelarii na odczytanie ostatnich dyspozycji zmarłego.
Kiedy weszłam do pomieszczenia, troje dzieci Andrieja siedziało już przy dużym stole.
Natalia zajęła miejsce pośrodku.
Przed nią leżała teczka pełna dokumentów.
Siergiej wpatrywał się w ekran telefonu.
Paweł w zamyśleniu obracał w palcach długopis.
Nikt mnie nie przywitał.
Prawnik wstał.
– Eleno, proszę, wejdź. Proszę, usiądź.
Usiadłam na wolnym krześle.
Na stole stała ta sama drewniana szkatułka.
Rozpoznałam ją natychmiast.
Stare metalowe okucia na rogach, pociemniałe wieko, niewielki zatrzask.
Natalia zauważyła, na co patrzę.
– Mam nadzieję, że nie zamierzamy urządzać tu jakiegoś teatrzyku? Prawnik odpowiedział spokojnie:
– Nie. Po prostu zrealizujemy wolę Andrieja.
Wyjął dokument z teczki.
– Pani mąż pozostawił szczegółowe wytyczne dotyczące podziału swojego majątku oraz określonych rzeczy osobistych.
Natalia wyprostowała się.
– Przejdźmy może do sedna, dobrze?
Prawnik spojrzał na nią.
– Oczywiście.
Zamiast jednak zacząć czytać testament, wziął do ręki drewniany...
…pudełko i przesunął je w moją stronę.
– Andriej wydał wyraźne polecenie, by dostarczyć ci to osobiście.
Ostrożnie położyłam dłoń na wieczku.
Prawnik powiedział:
– Zadbał o to, byś otrzymała dokładnie to, na co zasłużyłaś.
Natalia cicho zachichotała.
– No proszę. Tata zostawił jej małą pamiątkę. Jakie to wzruszające.
Nie odpowiedziałam.
W moim wnętrzu poruszyło się dziwne uczucie.
Andriej nigdy nie traktował tego pudełka jak zwykłego przedmiotu.
Podniosłam skobel.
Wieko z cichym skrzypnięciem uchyliło się.
Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam, była złożona kartka papieru.
Widniało na niej moje imię.
Zapisane charakterem pisma Andrieja.
Palce zaczęły mi drżeć.
– Czy mogę? – zapytałam prawnika.
– Oczywiście. To należy do ciebie.
Rozłożyłam list.
„Moja droga Eleno,
Jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że nie ma mnie już u twojego boku.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
