Była niewielka, pociemniała z biegiem czasu, z narożnikami wzmocnionymi metalem i prostym zamknięciem.
„Co to jest?”
Andriej szybko przykrył ją dłonią. „Stara rodzinna pamiątka”.
„Czy jest w niej coś ważnego?”
„Bardzo ważnego”.
Spojrzał na mnie i uśmiechnął się.
„Ale to jeszcze nie jest odpowiedni moment”. Nie dopytywałam o szczegóły.
Kilka dni później znów poruszył temat śmierci.
– Eleno, czy myślałaś kiedyś o tym, co zrobisz, kiedy mnie już zabraknie?
Wewnątrz mnie pojawiło się chłodne, niepokojące uczucie.
– Nie chcę o tym rozmawiać.
– Cóż, ja chcę.
– Andrieju…
Ujął mnie za rękę.
– Posłuchaj. Jestem od ciebie starszy. To naturalne, że pewnego dnia będziesz musiała radzić sobie beze mnie. Chcę, żebyś była na to przygotowana.
– Nie chcę przygotowywać się na twoją śmierć.
– Ja też nie chcę umierać. Ale to nie zmienia rzeczywistości.
Potem zapytał:
– Wiesz, czym jest prawdziwa miłość?
Wzruszyłam ramionami.
– Chyba wtedy, gdy dwoje ludzi troszczy się o siebie nawzajem.
– Tak. Ale to także wtedy, gdy ktoś myśli o twojej przyszłości – nawet wiedząc, że sam nie będzie jej częścią.
W tamtym momencie nie rozumiałam, dlaczego powiedział to z taką powagą.
Później przypominałam sobie każde jego słowo.
Część 7. Ostatnie sześć tygodni
Choroba pojawiła się niespodziewanie.
Najpierw Andriej zaczął skarżyć się na osłabienie.
Potem stracił apetyt.
Szybko się męczył; przestał wychodzić do ogrodu, a po schodach schodził już rzadko.
Umówiliśmy się na wizytę u lekarza.
Po wstępnym badaniu specjalista zlecił kolejne testy.
Pamiętam tamten dzień w najdrobniejszych szczegółach.
W gabinecie było zdecydowanie za zimno. Na zewnątrz padał deszcz. Andriej siedział obok mnie, słuchając lekarza z kamienną twarzą.
Kiedy usłyszeliśmy diagnozę, początkowo nie dotarło do mnie, co dokładnie oznacza.
Potem lekarz zaczął wyjaśniać. Sytuacja okazała się znacznie poważniejsza, niż mieliśmy nadzieję.
Leczenie było możliwe, ale rokowania pozostawały niepomyślne.
W drodze do domu Andriej prawie się nie odzywał.
Trzymałam go za rękę. „Przejdziemy przez to” – powtarzałam. „Słyszysz mnie? Na pewno przez to przejdziemy”.
Odwrócił się w moją stronę.
„Wiem, że będziesz walczyć do samego końca”.
„Oczywiście!”
„Ale proszę, nie zmieniaj się…”
…całe swoje życie spędził, czekając na moją śmierć.
Zaczęłam płakać.
Objął mnie.
Kolejne tygodnie były najtrudniejszymi w moim życiu.
Towarzyszyłam mu podczas wizyt lekarskich, rozmawiałam z lekarzami, pilnowałam przyjmowania leków i pomagałam mu poruszać się po domu.
Czasami Andriej był w dobrym nastroju, zdarzało mu się nawet zażartować.
Innym razem czuł się tak źle, że ledwo mógł mówić.
Jego dzieci zaczęły zaglądać częściej.
Zamiast wsparcia, spotkały mnie jednak wyrzuty.
Natalia stwierdziła pewnego razu:
– Musisz zrozumieć, że ojciec jest teraz bardzo bezbronny.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
