Weszli na swoje piętro, a Siergiej otworzył drzwi mieszkania. Nina stała w progu jak sparaliżowana.
Mieszkanie lśniło czystością. Nie było widać ani odrobiny kurzu ani brudu. Powietrze było świeże, z nutą lawendy. Na stole w salonie stał wazon z jej ulubionymi gerberami, a obok niego małe pudełko.
„Co to wszystko?” – zapytała Nina, zaskoczona, rozglądając się dookoła.
„Zadzwoniłam po firmę sprzątającą” – wyznał Siergiej. „Po wyjściu Wadima wyszorowali wszystko do połysku. Oddałam też zasłony i pokrowce na sofę do pralni chemicznej. Dostarczono je dziś rano”.
Nina przesunęła dłonią po sofie. Materiał był naprawdę świeży i z jakiegoś powodu pachniał pomarańczami.
„W lodówce jest też jedzenie z restauracji” – dodał Siergiej. „Wszystkie twoje ulubione. Dzięki temu nie będziesz musiała gotować przez co najmniej kilka dni”.
Nina spojrzała na męża, dostrzegając w jego oczach szczerą troskę – a także coś jeszcze, nowe zrozumienie, którego wcześniej nie było.
„Dziękuję” – powiedziała cicho.
„I jeszcze jedno” – Siergiej podniósł pudełko ze stołu i podał jej. „To nie rekompensata za wazę – wiem, że nie możemy jej odzyskać. Ale może to początek nowego zestawu? Tylko dla nas?”
Nina otworzyła pudełko. W środku znajdowała się delikatna porcelanowa filiżanka ze spodkiem, ozdobiona wzorem, który wyglądał dokładnie jak u jej babci – złotymi chabrami i kłosami pszenicy.
„Skąd to masz?” – zapytała, czując gulę w gardle.
„W antykwariacie” – Siergiej uśmiechnął się. „Pokazałem właścicielowi zdjęcie fragmentów, a on powiedział, że ma coś podobnego. To nie jest dokładnie ten sam wzór, ale podobny, prawda?” Nina
skinęła głową, niezdolna wykrztusić słowa. Położyła małe pudełko na stole i przytuliła męża.
„Kocham cię” – mruknęła. „Ale cieszę się, że wtedy odeszłam. Czasami trzeba się zatrzymać, żeby spojrzeć na całość”.
„Ja też cię kocham” – odpowiedział Siergiej, przytulając ją. „I obiecuję, że następnym razem, gdy Wadim zadzwoni i powie, że chce przyjść, najpierw cię zapytam. A jeśli powiesz »nie«, to będzie »nie«”.
