Mieszkańcy hrabstwa Millbrook przestali poruszać ten temat mniej więcej trzeciego lata.
Nie dlatego, że zapomnieli.
Ponieważ w tym momencie dowody ułożyły się w prostą zieloną linię na farmie Callaway i każda osoba, która śmiała się z Jamesa Callawaya, mogła je zobaczyć z drogi.
Trzy lata wcześniej był cichym czternastolatkiem z łopatą, pogiętym notesem i planem, który dorośli wciąż mylili z głupotą. Mieszkał pod Millbrook w stanie Tennessee, na końcu dwupasmowej drogi powiatowej, gdzie dwanaście akrów jego rodzinnej ziemi leżało zmęczone i otwarte w słońcu. Ziemia była uprawiana w ten sam sposób od dziesięcioleci. Kukurydza i soja. Uprawa. Chemikalia. Nadzieja w marcu. Zmartwienie w sierpniu. Wierzchnia warstwa gleby była cienka na gliniastym podłożu, a stare koryto strumienia za farmą od tak dawna nie niosło prawdziwej wody, że młodsze dzieci w miasteczku myślały, że „strumień” to po prostu tak, jak ludzie nazywają zagłębienie w ziemi.
James zauważał rzeczy, obok których przechodzili inni ludzie.
Zauważył, że woda deszczowa nie wsiąka do wnętrza.
Zauważył, że wiatr przesuwał się po zachodnim polu, nie mogąc nic spowolnić jego ruchu.
Zauważył goły północno-wschodni róg, gdzie gleba z roku na rok wydawała się jaśniejsza.
A ponieważ milczał, ludzie zakładali, że jego jedynym zajęciem było obserwowanie.
W szkole James nie był popularny ani dramatyczny. Czytał w porze lunchu. Wypożyczał z biblioteki powiatowej książki, które dla większości dorosłych byłyby zbyt nudne, by je dokończyć. Agroforestry. Projektowanie wiatrochronów. Strefy buforowe nadbrzeżne. Burza pyłowa. Dowiedział się, że burza pyłowa to nie tylko zła pogoda. To zaniedbanie w zarządzaniu gruntami, które doprowadziło do katastrofy. Przeczytał o projekcie pasów ochronnych, w ramach którego posadzono miliony drzew, aby utrzymać glebę w miejscu, i zastanawiał się nad tym dłużej, niż większość chłopców w jego wieku zastanawiałaby się nad czymkolwiek innym.
Mając trzynaście lat, zaczął prowadzić własne zapisy terenowe.
