„Wciąż nie wyjaśniłeś tego.”
„Nigdy nie było mi to potrzebne.”
„O tak, masz rację.”
Zdesperowana, by odzyskać kontrolę, ponownie chwyciła mikrofon.
„Zapytaj ją, dlaczego została ranna. Zapytaj, dlaczego policja zapieczętowała raport. Zapytaj, dlaczego komendant Marcus Reed osobiście usunął jej historię”.
Na dźwięk jego imienia przy wejściu zaczął się ruch.
Drzwi pawilonu się otworzyły.
Szef policji Marcus Reed wszedł na salę rozpraw ubrany w oficjalny mundur.
Za nim szli prokurator okręgowy, dwóch śledczych federalnych i kilku funkcjonariuszy.
Wszystkie rozmowy zostały przerwane.
Vanessa znów się uśmiechnęła.
Wierzyła, że przybyli, aby ją uratować.
„Szefie” – zawołała. „Dzięki Bogu. Aresztujcie tę kobietę”.
Marcus przeszedł obok niej i nie odpowiedział.
Zatrzymał się tuż przede mną.
Następnie najwyższy rangą oficer policji w mieście stanął na baczność i zasalutował.
Fala westchnień przeszła przez pawilon.
Odwzajemniłem pozdrowienie.
Marcus zniżył głos, ale mikrofon wychwycił każde słowo.
„Kapitanie Cross” – powiedział – „to dla mnie zaszczyt znów stać u twego boku”.
Vanessa zamarła.
Nawet Daniel wyglądał na zaskoczonego.
Wiedział, że kiedyś służyłem w organach ścigania, ale nie wiedział, jaki mam stopień.
Moje akta zostały zapieczętowane w celu ochrony tajnego śledztwa.
Publiczny atak Vanessy wymusił ujawnienie prawdy przed ludźmi, na których chciała zrobić wrażenie.
Mikrofon wypadł jej z ręki i upadł na scenę.
Marcus zwrócił się w stronę tłumu.
„Sześć lat temu kapitan Elena Cross dowodziła tajną grupą operacyjną badającą dużą siatkę przestępczą chronioną przez skorumpowanych funkcjonariuszy i prywatnych kontrahentów”.
Nikt już się nie śmiał.
