„Będziemy świętować rocznicę bez ciebie!” – oznajmił mój mąż. Ale kiedy teściowa otworzyła mój prezent na oczach gości, uroczystość zakończyła się takim skandalem, że Rusłan bał się wspominać ten wieczór przez długi czas…

 Dar, który przyćmił wszystkie inne

„Nalej jeszcze wina naszemu drogiemu gościowi. Nie widzisz, że kieliszek tego człowieka jest pusty!” Lidia Iwanowna leniwie poruszyła pulchnymi ramionami, popisując się przed półkolem stołu.

W restauracji Volga było głośno.

Muzyka grała głośno, kelnerzy serwowali gorące jedzenie, a solenizantka przyjmowała gratulacje, jakby świętowała nie swoje sześćdziesiąte urodziny, lecz własną koronację.

Rusłan siedział po prawej stronie matki.

Na następnym krześle stało małe aksamitne pudełko.

Co chwila zerkał na nią, wyczekując chwili, w której wręczy jej prezent.

„Mamo” – powiedział w końcu, wstając – „chcę ci dać coś wyjątkowego!”

Goście się odwrócili.

Rusłan uroczyście podniósł pudełko.

— Zawsze marzyłeś o tej biżuterii. I dziś Twoje marzenie się spełni!

Lidia Iwanowna niecierpliwie wyciągnęła rękę.

Gdy otworzyła pokrywę, zamarła.

Pierścień z dużym różowofioletowym kamieniem lśnił na czarnym aksamicie.

„O mój Boże!” wykrzyknęła solenizantka. „To ten sam pierścionek!”

Natychmiast założyła biżuterię.

Obróciła rękę w stronę światła.

— Wyobrażasz sobie, jaki piękny? Prawdziwy aleksandryt! Rodzinna pamiątka!

Goście bili brawo.

Rusłan uśmiechnął się z zadowoleniem.

Nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że za kilka minut cała jego pewność siebie legnie w gruzach.

Etap 2. Kobieta, która znała się na biżuterii

Przy sąsiednim stoliku siedziała Ałła Wiktorowna, stara znajoma Lidii Iwanowny.

Przez ponad dwadzieścia lat pracowała w sklepie jubilerskim.

Słysząc słowo „aleksandryt”, kobieta zainteresowała się.

— Lida, pokaż mi bliżej. Uwielbiam antyczną biżuterię.

Teściowa radośnie wyciągnęła rękę.

— Spójrzcie! Synowa wreszcie stała się hojna!

Ałła Wiktorowna uważnie obejrzała pierścionek.

Jej uśmiech stopniowo zniknął.

- Lidoczka, jesteś pewna, że ​​to zabytkowa biżuteria?

- Jasne! Widziałam to osobiście u mojej synowej!

- Dziwny…

- Co jest dziwnego?

— Oprawa jest zupełnie nowa. A kamień wygląda nietypowo.

Lydia Iwanowna zirytowana zacisnęła usta.

- Alla, nie bądź zazdrosna!

Kobieta jednak spokojnie kontynuowała:

„Nie mogę powiedzieć tego na pewno bez sprawdzenia, ale wygląda to raczej na biżuterię. Jeśli chcesz, możemy później zanieść to do specjalisty”.

Solenizantka ostro zwróciła się do Rusłana.

- Synu, co ona mówi?

Zbladł.

— Nie wiem, mamo. Julia mi to dała.

Teściowa chwyciła pudełko i zaczęła je oglądać.

Pod aksamitną poduszką znaleziono małą kartkę.

Brzmiało ono:

„Dekoracyjna replika rodzinnego pierścionka. Biżuteria sztuczna. Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.”