– Jeszcze będziesz tego żałować – powiedział Oleg, w końcu biorąc klucz. – Kiedy emocje opadną, zrozumiesz, jaki popełniłaś błąd.
– Jedyny błąd, jaki popełniłam, zdarzył się trzy lata temu – kiedy za ciebie wyszłam – odparła Tania. – A dzisiaj go naprawiam.
Oleg pokręcił głową, po czym zwrócił się do matki:
– Słuchaj, mamo. Nie jesteśmy tu mile widziani.
– Olegu, kochanie, nie możesz pozwolić, żeby tak nas traktowała! – zaprotestowała Ludmiła Anatoljewna, ale Oleg był już w drodze do drzwi.
– Wrócę jutro po swoje rzeczy – rzucił przez ramię.
Tania skinęła głową w milczeniu. Wewnątrz nie czuła nic poza pustką – i dziwnym poczuciem ulgi. To było tak, jakby po długiej chorobie wreszcie nadeszło uzdrowienie – może bolesne, ale nieuniknione.
Cisza wypełniła mieszkanie. Jej mieszkanie. Jej przestrzeń. Po raz pierwszy od bardzo dawna należało ono do niej – i tylko do niej…
