Tania wpatrywała się w męża, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. Po tym wszystkim, co powiedziała mu jeszcze wczoraj – po wszystkich swoich wyjaśnieniach – on i tak wybrał stronę matki. „Wspaniale” – rzuciła, czując, jak przenika ją chłód.
– Co w tym „wspaniałego”? Czy powiedziałem coś nie tak? – Może powinnam przepisać mieszkanie również na twoją matkę? Niech zostanie panią domu, skoro najwyraźniej już się za taką uważa!
– Tania, to już przesada! – Twarz Olega poczerwieniała z wściekłości na te słowa żony. – Jak możesz tak mówić o mojej matce?
Ludmiła Anatoljewna przyłożyła dłoń do piersi, udając głębokie zranienie, choć w jej oczach błysnęło coś na kształt triumfu.
– Widzisz, Olieżku… oto prawdziwe oblicze twojej żony – powiedziała matka drżącym głosem. – A ja przecież życzę wam obojgu jak najlepiej.
Tania przyglądała się tej scenie z dziwnym dystansem, jakby obserwowała cudze życie przez szybę. Coś w niej ostatecznie pękło. Trzy lata małżeństwa – trzy lata ciągłych ustępstw, prób zadowolenia innych, dbania o święty spokój… i po co? Żeby teraz stać we własnej kuchni i czuć się jak obca osoba?
– Słuchaj, Oleg – powiedziała Tania cichym, lecz wyraźnym głosem, w którym każde słowo brzmiało ostro. – Jestem zmęczona. Mam dość bycia „piątym kołem u wozu” we własnym domu. Mam dość tego, że twoja matka zachowuje się, jakby miała prawo dyktować mi, jak mam żyć. I mam dość tego, że zawsze stajesz po jej stronie.
– Nie *zawsze* staję po jej stronie – próbował protestować Oleg, ale jego głos brzmiał mało przekonująco – nawet dla niego samego.
– Naprawdę? – Tania posłała mu gorzki, drwiący uśmiech. – Podaj mi choć jeden przykład – jeden jedyny! – kiedy stanąłeś po mojej stronie w sporze z matką.
Oleg otworzył usta, ale nie wydobył z siebie ani słowa. Naprawdę nie potrafił sobie przypomnieć takiej sytuacji.
– Właśnie – skinęła głową Tania. „Długo myślałam, że problem tkwi we mnie – że nie jestem wystarczająco dobrą żoną ani gospodynią. Ale teraz rozumiem, że problemem nie jestem ja. Problem polega na tym, że w tym małżeństwie jest nas troje. I zawsze będę przegrywać, bo to dwoje przeciwko jednej”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
