Reese była z ocalałym, którego znaleźli za ścianką działową. Nie wyprostowała nóg dla medyka, więc przykucnął obok niej. Kiedy zapytał o przejście, uniosła dwa palce, splatając je ze sobą. „Zatrzymują się przy drzwiach. Nie da się przejechać dwoma wozami naraz”. Reese zawołała kamerę inspekcyjną, podczas gdy medyk podłożył jej koc pod stopy.
Kamera przeleciała przez szczelinę nad wewnętrznymi drzwiami. Na pierwszym zakręcie pod niskim łukiem stał wóz, a pod jego panelami widać było ludzkie stopy. Ktoś mocował się z kołem. Za każdym razem, gdy pociągnęli, ludzie w środku pochylali się, nie pytani. Zapytałem Parka, czy ktoś sprawdził wagę na południowej granicy. Podczas licytacji zajrzałem przez kratę w podłodze do czegoś, co uznałem za wykop na rury.
Park zabrał funkcjonariusza na kontrolę. Szyny i ceglany łuk były tak stare jak sama elektrownia, a nowsze kable zasilające były przymocowane wzdłuż jednej ze ścian. Reese wysłał funkcjonariuszy na zewnątrz, aby przeszukali pod wagą i jej zadaszoną rampą. Chciał mieć inny sposób na dotarcie do więźniów, zanim zacznie rozbierać stal.
Marisol zadzwoniła, gdy stałem obok palety z zafoliowanymi środkami. Sam chciał porozmawiać, zanim podają mu więcej leków przeciwbólowych. Kiedy go założyła, usłyszałem, jak zaciąga zasłonę wokół jego łóżka. „Rozcinają mi koszulę” – powiedział. Zaproponowałem, że ją wymienię. „To ta dobra, czerwona. Nie ta cienka, którą zamawia się, gdy jest mały ruch”. Musiałem usiąść na palecie.
Chirurg miał zbadać jego dłoń. Marisol kazała mu przestać nią ruszać, a on zamilkł, zanim zapytał, czy wyprowadzili już kobiety. Powiedziałem, że nadal pracują w tym pokoju. „Nie mam na myśli żywych, Cal”. Powiedziałem mu, że nikt ich tam nie zostawi. „Ten facet umył potem ręce” – powiedział. „Ten, który to zrobił. Narzekał, bo woda nie była ciepła”.
Pocierałam pęknięcie w folii, aż się otworzyło. Sam zapytał, co robię, a ja nic nie powiedziałam. Powiedział, że zawsze wydaję ten dźwięk, kiedy skubię plastik w telefonie. Przez lata groził, że wyśle mi fakturę za słuchanie. Położyłam dłoń płasko na kolanie. „Edith mówi, że chodziła dalej” – powiedziałam. „Chciała, żebyś wiedział”. Powiedział, że dobrze, a potem zapytał, czy ma już porządne buty. Kiedy powiedziałam, że tak, poprosił, żebym sprawdziła, zamiast po prostu powiedzieć.
Zapytałam o wózki, zanim Marisol oddała telefon. Sam powiedział, że Bess powiedziała mu, żeby maluchy poszły pierwsze, bo czekanie je denerwowało. Brzmiał na zirytowanego, że nie może mi powiedzieć więcej. „Przestań próbować sobie przypomnieć” – powiedziałam. „To przestań pytać”. Pozwolił mi chwilę posiedzieć, zanim dodał: „Zabierz czyjąś ciężarówkę do domu. Nie będziesz tak prowadzić mojej”. Zgodziłam się. Wiedział, którą obietnicę prawdopodobnie złamię.
Park wrócił ze zdjęciami dwadzieścia minut później. Za kratą znajdowały się schody prowadzące do przejścia towarowego. Na dole wąski podest otwierał się na torowisko, a po prawej stronie znajdowały się podniesione drzwi przeciwpożarowe. Za nimi tunel rozszerzał się, tworząc płaską halę załadunkową. Dwa wagony stały jeden za drugim między nami a rampą załadunkową na drugim końcu. Funkcjonariusze znaleźli pustą ciężarówkę cofniętą do rampy. Kluczyki były w środku, ale radiowozy blokowały teraz oba końce drogi dojazdowej.
Po tym, jak funkcjonariusze opuścili lądowisko, Reese pozwolił mi towarzyszyć Parkowi w zbadaniu drzwi przeciwpożarowych. Z dolnych schodów mogłem patrzeć prosto przez ich otwór na bliższy wagon. Dalszy wagon stał z tyłu, przy rampie dla ciężarówek, a obok niego czekali ludzie. Nisko zadaszone łóżko polowe stało przy prawej ścianie pomieszczenia załadunkowego. Nad nami, nieobecny strażnik, odsłonił linę podnoszącą drzwi, która kiepsko się trzymała na krążku. Powiedziałem Park, żeby trzymała ludzi z dala od podniesionych drzwi, a ona kazała funkcjonariuszowi oznaczyć próg.
Usłyszeliśmy mężczyznę stojącego obok bliższego wozu, który kazał komuś włożyć jej sukienkę w skarpetki, żeby się nie potknęła. Miał około trzydziestu lat, pociągłą twarz i zieloną, dzianinową kamizelkę rozciągniętą na koszuli. Kobieta w jego wieku siedziała na stopniu, argumentując, że nie ma na sobie skarpetek. Miała krótko przycięte włosy, jeden but i mokrą plamę na sukience. Mały chłopiec próbował się przecisnąć obok niej. Mężczyzna wsadził go z powrotem do środka, kładąc mu rękę na brzuchu. „Nogi do środka, Kit. Wiesz lepiej”. Kiedy Vale wszedł przez drzwi przeciwpożarowe, stanął przed nimi.
Vale trzymała ręce tak, żeby mógł je widzieć. Podała mu swoje imię i powiedziała, że schody prowadzą na zewnątrz, gdzie czeka personel medyczny. Kobieta wstała tak szybko, że uderzyła głową o ramę wozu. „Możesz go wziąć?” zapytała, wskazując na chłopca. Zanim Vale odpowiedział, mężczyzna zasłonił ręką wejście. Nie złapał Kita. Uśmiechnął się do niego i zapytał, czy powinni pozwolić komuś go wziąć, skoro matka nie wie, dokąd poszedł. Kit spojrzał na nich, po czym ponownie usiadł na ławce. Kobieta zamknęła oczy i pod nosem nazwała mężczyznę pieprzonym idiotą.
„June” – powiedział zranionym głosem, który sprawił, że odwróciła wzrok. Zapytał Vale, czy ktoś ją przysłał i czy wie, gdzie będą spać. Vale odpowiedziała, że będą mieli bezpieczne miejsce i nie zostaną przyprowadzeni z powrotem. Chciał wiedzieć, jak mogła to obiecać bez rozmowy z Gospodynią. Za nim June wsuwała chłopcu pantofelek. Szarpnęła tak mocno, że aż się poskarżył, a ona natychmiast go poluzowała i przeprosiła. Potem spojrzała na mnie ponad ramieniem mężczyzny. „Wołałam przez drzwi” – powiedziała. „Byłeś tam. Słyszałeś mnie”.
Rozpoznałem ją jako kobietę, którą matka wyprowadziła z rampy załadunkowej. Powiedziałem, że ją słyszałem. „To nie stój tam” – powiedziała, próbując ominąć mężczyznę. Złapał ją za rękaw, a ona się wyrwała. „Lewis. Puść”. Puścił, wyglądając na zaskoczonego. Vale poprowadził ją z powrotem przez drzwi przeciwpożarowe na najniższy stopień, gdzie czekaliśmy z Parkiem. June wyciągnęła kawałek zgiętego drutu spod paznokcia kciuka i schowała go do kieszeni. Ręce trzęsły jej się tak bardzo, że musiała przytrzymać obiema rękami otwartą kieszeń.
June i Lewis byli rodzeństwem. Ich matka zmarła, gdy Lewis był mały; June jej nie pamiętała. Lewis powiedział Vale, że pozwolono mu pomagać młodszym więźniom, nosić klucze, a potem nadzorować przeprowadzki. Chciał, żeby zrozumiała, że jest odpowiedzialny za Kita. June zapytała, czy odpowiedzialność oznacza uznanie, że chłopiec nigdy nie widział nieba. Lewis powiedział, że był już wcześniej na zewnątrz. „W koszyku” – powiedziała. „Pod kocem. To się nie liczy”.
Kit miał czystą twarz, brak przedniego zęba i drewnianą łyżkę, którą pocierał między palcami. June powiedziała, że lubi mieć coś do trzymania i że lepiej poradzimy sobie z łyżką niż z mówieniem mu, żeby się nie bał. Kiedy podałem mu moją nieotwartą butelkę wody, spojrzał na Lewisa, zanim ją wziął. Lewis sprawdził nakrętkę, złamał plombę i oddał mi ją. Zrobił to z prawdziwą ostrożnością. Przesunął też nogę o stopień wozu, blokując wejście, podczas gdy Vale ponownie objaśniał schody.
Reese zszedł na dół i zaproponował, żeby medycy zajęli się ludźmi, nie ruszając wszystkich naraz. Lewis pozwolił na zbadanie kostki starszego mężczyzny. Kiedy medyk zapytał o jego imię, Lewis odpowiedział za niego. „On ma własne usta” – warknęła June. Lewis cofnął się o wóz. Mężczyzna powiedział, że ma na imię Arthur.
Gospodyni zawołała zza dalszego wozu. Lewis odwrócił się, zanim reszta z nas zdążyła się zorientować, co usłyszeliśmy. Widziałem opatrunek przy jej żebrach, tam gdzie została postrzelona. Stała przy zamkniętych drzwiach boksu ciężarówki, patrząc wzdłuż torów na funkcjonariuszy pomagających Arthurowi. „Lewis” – powiedziała. „Zamknij wóz. Jeszcze nie skończyliśmy”. Sięgnął do przesuwanego panelu, a Vale położyła na nim dłoń.
Vale powiedział mu, że Arthur nadal jest leczony. Lewis zatrzymał się, uwięziony między nimi. June wróciła przez otwór w drzwiach przeciwpożarowych i wzięła Kita za nadgarstek, ale chłopak postawił stopy na ławce. „Nie policzyła nas” – powiedział. June powiedziała mu, że mogą to zrobić na zewnątrz. Powtórzył głośniej, a Lewis poprosił ją, żeby go nie straszyła. Szedłem za June aż do oznaczonego progu. Wciąż trzymałem butelkę z wodą.
Gospodyni zawołała kobietę i rosłego mężczyznę z drugiego wozu. Po tym, jak cicho z nimi porozmawiała, stanęli między nią a karabinami. Kobieta pokazała Vale'owi otarte kolano i poprosiła o pomoc. Podczas gdy medyk się przyglądał, Gospodyni wycofała się w kierunku drzwi luku bagażowego. Radio Reese'a przekazało meldunek od funkcjonariuszy na zewnątrz: luk został zamknięty, ale ludzie w środku trzymali drzwi zamknięte.
Mama wyszła z bocznego pokoju za zadaszoną pryczą. Musiała się odwrócić bokiem, żeby przejść przez drzwi, trzymając jedną rękę wysoko na framudze. June cofnęła się w stronę schodów tak szybko, że złapałam ją za łokcie. Lewis zrobił krok do przodu i wyraźnie się rozluźnił. Mama szła wzdłuż ściany, aż stanęła przy bliższym wozie. „Tu jesteś” – powiedziała do June. „Zmoczyłaś się”. Sięgnęła do plamy na sukience.
Oficer pilnujący drzwi przeciwpożarowych stanął między nimi. Matka zatrzymała się, z ręką na jego ramieniu. Poczekała, aż skończy mówić, a potem zapytała Lewisa, czy June coś piła. Powiedział, że rozlała kubek, próbując otworzyć zasuwę wozu. „Tak się zachowuje, kiedy jedziemy”. June powiedziała, że tak się zachowuje, kiedy ludzie zamykają ją w cholernym pudle. Jej brat wyglądał na zawstydzonego w jej imieniu. Matka powiedziała mu, że nie ma potrzeby jej poprawiać, kiedy jest zdenerwowana.
June usiadła na najniższym stopniu, prostując drut na kolanie. Schowała go, gdy zauważyła krew pod paznokciem. Jej bosa stopa była spuchnięta, więc zaproponowałem, że poproszę o buty. „Nie dadzą ci dwóch, jeśli będziesz ciągle próbować otworzyć drzwi” – powiedziała. Spojrzała w górę schodów i zapytała, czy prowadzą prosto na zewnątrz. Powiedziałem, że tak. Została na swoim miejscu.
Zaproponowałem, że zostanę z Kitem, kiedy ona odejdzie. „Pozwól mu zapytać Lewisa” – powiedziała. Pamiętałem, jak dałem Lewisowi butelkę, a ona widziała, że ja też to pamiętam. Kit mieszkał z nią, odkąd jego matka zachorowała i zniknęła. Kiedyś zgubił się podczas przeprowadzki, więc Lewis nauczył go procedur związanych z przeprowadzką. „Chciał dobrze” – powiedziała June, patrząc, jak jej brat poprawia chłopcu kołnierzyk.
Lewis wszedł na półpiętro, niosąc drugi but June. Wyciągnął go, a ona wzięła go bez dziękowania. „Odłożyłaś to?” zapytał, patrząc na jej kieszeń. Zapytała, czy chce na nią donieść. Usiadł stopień niżej i potarł grzbiet nosa. Z bliska dostrzegłam kwadrat jaśniejszej wełny wszyty w jego kamizelkę, ktoś starannie naprawił. June przyłapała mnie na patrzeniu. „Nie komplementuj go” – powiedziała. „On zrobił tę kieszeń. Będziesz tu cały dzień”. Lewis powiedział, że prosiła go o dokładnie taki sam. „Żebym mogła nosić rzeczy. A nie żebym mogła na nią wskazywać”.
Pokłócili się trochę o to, czy zaszył kieszeń prosto. Przez pół minuty brzmiała jak Nora kłócąca się ze mną o to, jak powiesić półkę w jej sypialni. Lewis użył dwóch palców, żeby zmierzyć kąt. June powiedziała mu, że nikogo to nie obchodzi, ale patrzyła na jego palce, aż się uśmiechnął. Potem sięgnęła po jego nadgarstek i poprosiła, żeby poszedł z nią na górę. Przestał mierzyć. „Nie mogę ich tu zostawić” – powiedział. Odpowiedziała, że policja może przyprowadzić resztę, a on spojrzał na matkę, zanim powiedział, że ich nie zna. June puściła jego nadgarstek.
Lewis pozostał na schodku, gdy ją puściła. „Kiedy poparzyłem sobie rękę, siedziała przy mnie całą noc” – powiedział. June spojrzała na matkę. „Wiem. Byłem tam”. Pokazał nam błyszczącą plamę u nasady kciuka. Próbował nieść zbyt ciężką patelnię, a matka kazała pomocnikowi kuchennemu dać mu stołek i pozwolić mu pracować na siedząco. June skubała brzeg buta. „Wiem, że to zrobiła” – powtórzyła. „Nie twierdzę, że nie”. Lewis czekał, aż powie coś więcej, a kiedy nie powiedziała, wrócił do Kita.
Przy wozie Kit zapytał medyka, czy na zewnątrz są kuchenki. Medyk odpowiedział, że tak i zapytał, czy lubi gotować. Kit powiedział, że June chciałaby mieszkać gdzieś, gdzie można decydować, kiedy zrobić tosty. Lewis zaczął coś mówić, a June wskazała na niego, nie patrząc. „Nie waż się mówić mu, że to głupota”. Odparł, że nie zamierzał. Wyjaśniła mi, że czasami pracuje w kuchni, ale wolno jej używać tostera tylko wtedy, gdy robione jest śniadanie. Kiedyś chciała tosty wieczorem. Lewis przyniósł jej zimny chleb i przytrzymał go przy gorącej rurze, żeby ją rozśmieszyć. „Ogrzał go” – powiedział defensywnie. Pokręciła głową, niemal się uśmiechając. „Sprawił, że pachniał jak twój rękaw”.
Gospodyni odezwała się ponownie i troje dorosłych zaczęło przenosić ludzi do tylnego wozu. Jego ławki miały pasy przewiązane przez ramę. Młody mężczyzna pocałował kobietę w czoło, po czym zacisnął jeden na jej kolanach. Podziękowała mu i zamarła, czekając na kolejny, przewieszony przez ramiona. Reese poprosił go, żeby przestał. Uśmiechnął się i ciągnął dalej. Za nimi czekali kolejni więźniowie, trzymając tobołki przy piersiach.
June wstała. „Łączą te trudne”. Kobieta wyciągająca ręce w stronę funkcjonariuszy była wnoszona do tylnego wozu. Protestowała, twierdząc, że nie poprosiła o możliwość siedzenia. Mężczyzna, który jej pomagał, powiedział, że będzie ją bolało biodro, jeśli będzie chodzić. Gospodarz zamknął bramę na łańcuch. Lewis powiedział, że to uniemożliwiło jej otwarcie na zboczu. June spojrzała na płaską podłogę pod nią, a potem zapytała go, jak długo jeszcze zamierza to robić.
Arthur próbował stanąć na usztywnionej kostce, a matka zapytała, kto mu pomoże w nocy. Usiadł z powrotem. Lekarz powiedział, że w szpitalu to zrobią, ale Arthur obserwował kobietę obok niego. „Ona wie o mojej klatce piersiowej” – powiedział. Vale uklęknął i zapytał, czego potrzebuje, gdy go boli. Ponownie wskazał na kobietę, a ona wyjaśniła, że siedzenie go w pozycji pionowej pomaga mu oddychać. „Wtedy możecie przyjść razem” – powiedział Vale. Matka patrzyła, jak wchodzą na podest. Słyszałem, jak jej paznokcie dotykają ramy wozu.
June znów przykucnęła obok Kita. Byłam wystarczająco blisko, żeby usłyszeć, jak mówi: „Nie musisz być dzielna. Zaniosę cię”. Kit zaczął płakać i powiedział jej, że nie może iść, jeśli Lewis nie przyjdzie. June zawołała brata. Lewis położył rękę na głowie Kita i powiedział mu, że nie musi robić niczego, czego nie chce. Brzmiało to rozsądnie. June wstała i popchnęła Lewisa tak mocno, że potknął się o mnie. Policjantka stanęła między nimi, a ona natychmiast zaczęła przepraszać, mówiąc tak szybko, że słowa zlały się w jedno. „Nie jego. Przepraszam. To znaczy, przepraszam go. Pozwól mi tylko zabrać chłopca”.
Matka położyła jedną rękę na wozie i zsunęła się, aż Kit mogła ją dobrze widzieć. Nie było miejsca na jej kolana, więc oparła większość ciężaru ciała o ścianę. „June się boi” – powiedziała. „Nie odpoczęła”. Kit skinął głową, ocierając nos o ramię. „Możesz jej pomóc. Siedź, dopóki Lewis nie znajdzie jej w jakimś cichym miejscu”. Głos June się zmienił. Przestała przeklinać i powiedziała bardzo wyraźnie, że nie zamierza się położyć. Lewis spojrzał na jej twarz, a potem na ślady po paznokciach na dłoni. Matka poprosiła go, żeby przypomniał sobie, jak pomagał June, gdy była mała.
June chwyciła mnie za rękaw. „Zabierz go od niej” – powiedziała. Wyciągnąłem rękę w stronę Kit, ale złapała mnie za rękę. „Lewis. Proszę”. Jej brat był już przy zadaszonym łóżku polowym pod ścianą. Płótno na nim było zwinięte, odsłaniając wyściełane, drewniane legowisko z otwartym przodem. Opiekun podał Lewisowi pościel. Potrząsnął kocem raz i podwinął jego koniec, po czym włożył go do środka, starannie nie zostawiając zagnieceń.
Reese nakazała Matce odsunąć się od wejścia do schroniska. Cofnęła się wzdłuż wozu w kierunku pryczy, zabierając Lewisa z zasięgu wzroku siostry. Gospodyni przemówiła i pięciu więźniów czekających w pobliżu rampy dla ciężarówek podeszło, prosząc o pomoc. Mężczyzna złapał Vale za ramię i błagał, żeby sprawdziła mu zęby. Odsunęła go na bok, ale pozostali poszli tuż za nim. June stała obok mnie na dole schodów, podczas gdy funkcjonariusz starał się utrzymać przejście.
Mężczyzna z ręcznikiem na dłoni przedarł się przez tłum do June. Powiedział, że Kit pytała o nią. Wyciągnęła mnie przez drzwi przeciwpożarowe, zanim zdążyłem zobaczyć, gdzie jest chłopiec. Funkcjonariusz kazał nam czekać. Byliśmy zaledwie kilka kroków od ładowni, gdy Lewis wyszedł obok pryczy, trzymając szeroki pas. June zatrzymała się. Wymówiła jego imię z niedowierzaniem, które usłyszałem nawet ponad ludźmi za nami. „Dopóki się nie uspokoisz” – powiedział jej. „Wiesz, że cię nie zostawię”.
Lewis chwycił ją w talii. Matka sięgnęła ponad nim, uniosła June z nóg i posadziła ją w zagrodzie. Złapałam June za łokieć. Wolna ręka matki opadła na moje ramię i przycisnęła mnie do drewnianego przodu pryczy. Kołnierz podwinął mi się pod brodą. Pięty zsunęły się, aż klęczałam, opierając twarz o śrubę, nie mogąc wyprostować szyi na tyle, by oddychać. Nade mną Lewis naciągnął pas na kolana June, unieruchamiając jej przedramiona w talii. Matka kazała jej podnieść nogi.
Funkcjonariusz przy drzwiach przeciwpożarowych krzyknął do mamy, żeby nas puściła. Przeniosła uścisk z mojego ramienia na szczękę i odwróciła moją twarz w jego stronę. Widziałam jego karabin ponad krawędzią tarczy, ale nie mogłam mówić. June kopnęła w pryczę, wołając Kita po imieniu. Lewis zapiął pas na zewnętrznej klamrze. Kiedy uderzyła go butem w twarz, cofnął się z krwią na wardze i zapytał, dlaczego to zrobiła.
Vale weszła przez otwór, trzymając pryczę między sobą a Matką. Przykucnęła tak, żeby Lewis mógł ją widzieć. „Spójrz mu w twarz” – powiedziała, wskazując na mnie. Lewis spojrzał w dół i chwycił Matkę za przedramię. „On jej nie robi krzywdy. Pozwól mu oddychać”. Matka zamilkła, a potem otworzyła dłoń. Vale pociągnęła mnie za kurtkę, podczas gdy funkcjonariusz odsunął od nas tarczę. Przeczołgałam się przez otwór w drzwiach przeciwpożarowych i klęczałam na dole, próbując zaczerpnąć powietrza.
June wciąż krzyczała, gdy matka opuściła płócienne nakrycie. Lewis uklęknął przy otwartym przodzie i włożył pod nie rękę. Ugryzła go. Cofnął się, zaskoczony, a potem wyciągnął dwa palce przez szczelinę. „Tutaj. Jak przedtem”. June powiedziała mu, że wcześniej była mała. Skinął głową, jakby mogli o tym porozmawiać, gdy poczuje się lepiej, i nie ruszył palcami. Płótno poruszało się pod jego nadgarstkiem za każdym razem, gdy próbowała usiąść.
Przez chwilę nikt nie wyciągał do nikogo ręki. Vale wrócił do wozu. Sanitariusz wznowił dyskusję z kobietą, która chciała nieść Arthura, mimo że sama miała zranioną stopę. Przez brezent usłyszałem, jak June prosi Lewisa o odpięcie klamry. Tym razem powiedziała to cicho. Pochylił się, żeby ją usłyszeć, a ja czekałem na jego ruch. Zamiast tego wygładził pościel tam, gdzie jej pięta ją oderwała.
